Si está muy feo que los portugueses quieran cobrar por el uso de sus autovías (que le dan cien vueltas a las nuestras), ¿por qué es lógico que los gallegos cobremos por utilizar las nuestras?
La puerta que ha abierto el Tribunal de Xustiza al considerar que si un Concello legaliza una obra mal construída, con beneficio pecuniario de "alguien" supone que "no se acomoda al principio de proporcionalidad, por lo que cabe incluir el supuesto en el ámbito de la inejecutabilidad", ¿vale para todo el mundo?
¿Se puede considerar una "pescadoteca" actividad portuaria?
Aquello de dividir los gastos municipales para esquivar los controles presupuestarios, ¿vale también para dividir las obras y esquivar los controles medioambientales?
jueves, julio 29, 2010
os consellos a olveira
O outro día aconsellabamos ó bo de Olveira que non se metera a lle facer oposición ós seus socios de goberno. Supoñemos que a teima do albergue no barrio de Ribadavia é unha aposta suficentemente alta como para lle facer o pouco autocontrol que ten. A estratexia de manter a postura a costa de perder votos nun ámbito, presentándoo como un sacrificio político persoal, para quedar ben noutro máis amplo usouna hai ben pouco Zapatero no debate do estado da nación. Un admira a coherencia política da personaxe, que trascende a política máis alá dos "votos". O problema é que non ten diante a Rajoy que textualmente recoñece que non vai pór o ombreiro, senón ó melífluo Caballero, que lle di que sí, pero coas cousas ben feitas. Se chegaran as eleccións co albergue feito, as rúas asfaltadas, as infraesturas de luz e auga arranxadas e beirarrúas construídas todos recoñeceríamos que Olveira ten razón. Pero sinceramente non son capaz de ver tal. Máis ben vexo un albergue feito nun barrio que ten demasiados problemas como para lle engadir outros por un compromiso persoal de Olveira con determinados colectivos. Colectivos que lle poderían axudar a perder esa aura de "centrista" para poder regresar ó espectro de "esquerdista" perdido durante o mandato do moderado Quintana na Xunta.
Ameazar con rachar o pacto de goberno a un ano das eleccións non é o máis intelixente que pode facer o Bng, posto que sería como invitar a Porro a gobernar pola porta grande. E esa mensaxe de "nós non gobernaremos, pero quen nos deixe facer será quen teña o noso apoio, sen importar o que faga noutros ámbitos" non é o máis "esquerdista" que pode facer. Pór no mesmo lugar o arranxo da Alameda de Compostela ou a colocación dun parque infantil en Valladares coa reforma de infraestruturas do rural ou no Casco Vello (recoñecer que so fan "cambio de losetas") non é moi pedagóxico, por moitas cartas que envíe dende a súa sede.
Ameazar con rachar o pacto de goberno a un ano das eleccións non é o máis intelixente que pode facer o Bng, posto que sería como invitar a Porro a gobernar pola porta grande. E esa mensaxe de "nós non gobernaremos, pero quen nos deixe facer será quen teña o noso apoio, sen importar o que faga noutros ámbitos" non é o máis "esquerdista" que pode facer. Pór no mesmo lugar o arranxo da Alameda de Compostela ou a colocación dun parque infantil en Valladares coa reforma de infraestruturas do rural ou no Casco Vello (recoñecer que so fan "cambio de losetas") non é moi pedagóxico, por moitas cartas que envíe dende a súa sede.
miércoles, julio 28, 2010
cabo estai
Tengo que reconocer que en muchos aspectos soy un vigués de lo más vulgar. De mi casa al trabajo y del trabajo a casa, y los fines de semana a pasear por el centro o Samil estos días de calor. Un currito, vamos. Si me preguntas por el Galiñeiro o el monte dos Pozos a lo mejor te digo que cojas la autovía hasta Porriño y preguntes allí. Los que tienen barco lo tienen más fácil. Ni van a Samil ni desconocen rincones como el interior de Toralla o Cabo Estai. Así que cuando leo que se va a urbanizar esta zona, no sé si es buena o mala noticia. Sé que ya tiene una urbanización de 5.000 pisos de lujo, de ésos que la Consellería de Facenda estima en unos 300 euros el metro cuadrado, a pesar de que el precio de mercado sea un "poco" mayor, y que el entonces conselleiro Feijoo permitió construir a menos de 200 metros de la línea de costa.
También sé que hay viviendas unifamiliares nada despreciables, pero desconozco si el papel de algunas empresas, como la inefable Vasco Gallega tiene tanto peso como parecería, o si algunas otras ya habían predicho los buenos nuevos tiempos con tan buen ojo como parece. O incluso si las ampliaciones de capital de alguna inmobiliaria pueden tener algo que ver. Por supuesto que no seré yo quien relacione estos temas con anteriores actuaciones todavía por solucionar, o con reclamaciones de estos dignos empresarios para ampliar sus derechos adquiridos sobre el suelo público. Lo que sí sé es que a estos señores que ahora pretenden urbanizar les "parece lógico informar antes al alcalde de una actuación de este calado y no que se entere cuando le llegue por los conductos oficiales". Informarles durante la presentación de los polígonos industriales previstos por la Zona Franca y avisar después a la prensa del detallito que tuvieron con Caballero, claro, que hay que ser señor ante todo.
Como digo, soy un currito, de esos que miran con envidia al "gran Vigo" menear su inteligencia y señorío mientras me aso en Samil.
También sé que hay viviendas unifamiliares nada despreciables, pero desconozco si el papel de algunas empresas, como la inefable Vasco Gallega tiene tanto peso como parecería, o si algunas otras ya habían predicho los buenos nuevos tiempos con tan buen ojo como parece. O incluso si las ampliaciones de capital de alguna inmobiliaria pueden tener algo que ver. Por supuesto que no seré yo quien relacione estos temas con anteriores actuaciones todavía por solucionar, o con reclamaciones de estos dignos empresarios para ampliar sus derechos adquiridos sobre el suelo público. Lo que sí sé es que a estos señores que ahora pretenden urbanizar les "parece lógico informar antes al alcalde de una actuación de este calado y no que se entere cuando le llegue por los conductos oficiales". Informarles durante la presentación de los polígonos industriales previstos por la Zona Franca y avisar después a la prensa del detallito que tuvieron con Caballero, claro, que hay que ser señor ante todo.
Como digo, soy un currito, de esos que miran con envidia al "gran Vigo" menear su inteligencia y señorío mientras me aso en Samil.
si tú me dices ven
Cómo disfrutan los alegres chicos de la Voz contando estas cosas de las disputas entre Caballero y Olveira. Supongo que será eso que llaman ser "la voz del pueblo", aunque a mí me parece más la voz del chismorreo. Que Caballero no quiere ni de broma un albergue lo sabe todo el mundo. No encaja en su idea de un Vigo futurista, con grandes monumentos, calles alegres, ciudadanos agradecidos de clase media y perros y gatos conviviendo en paz. Y que Olveira no sabe lo que hace, también es conocido de todos. Llevar una infraestructura a un barrio demacrado, de viviendas uifamiliares de única planta, donde todavía salen las viejas con su silla a la fresca a montar su "Sálvame" sólo se podría entender si detrás de esta decisión estuviese reformar el barrio entero. Y para esto ni Olveira ni Méndez tienen capacidad ni intelectual ni de decisión, por mucho que le pinten en La Voz de Galicia como el adalid de los desamparados. Si Olveira fuera inteligente reclamaría al periódico que retirara esa imagen suya de hombre bueno e indignado contra las falacias de su socio.
Seguirle el juego al Pp no es hacer oposición. Los ediles populares no dan para más que para reclamar por el precio de las fotocopias, pedir que el Concello publique los datos de los contratados por el Plan E (que está en contra de cualquier normativa de protección de datos) o votar en contra de lo que sea, aunque sea aprobar el mismo Área Metropolitana que ellos propusieron y prometiron en su programa electoral. Pensarán que es una desfachatez el suponer que se lo han leído. Figueroa no va permitir esa falta de respeto, así que sabe cómo contar las cosas.
Seguirle el juego al Pp no es hacer oposición. Los ediles populares no dan para más que para reclamar por el precio de las fotocopias, pedir que el Concello publique los datos de los contratados por el Plan E (que está en contra de cualquier normativa de protección de datos) o votar en contra de lo que sea, aunque sea aprobar el mismo Área Metropolitana que ellos propusieron y prometiron en su programa electoral. Pensarán que es una desfachatez el suponer que se lo han leído. Figueroa no va permitir esa falta de respeto, así que sabe cómo contar las cosas.
patria galega
A mín a variedade cromática deuseme sempre de pena. Visto como un cego, así que non dou o tipo de patriota nin español nin galego. Góstame o da estrela na bandeira galega do mesmo feito que me dá noxo a aguia na española, pero son máis ben opinións, desas que son coma cus, penso que o tema non dá para máis. Con contar que hai anos presumía de antieuropeísta e agora morro por vestir con capa e malla azul de estrelas brancas e o calzón por fóra.
Entre as peinetas das feijoonianas, a calor de Vázquez e o aburrimento existencial de Pachi pasou o día dos patriotas galegos. Supoñemos que este ano tocou que morto o can acabouse a rabia, non sei. O caso é que nin 5.000 bandeiras impediron que este fose un ano tristeiro, pocho. É o que pasa cando as bandeiras se reparten entre os amigos. Pola miña parte espero que este novo ano sexa un pouco mellor, aínda que empezar, non empezou ben.
Entre as peinetas das feijoonianas, a calor de Vázquez e o aburrimento existencial de Pachi pasou o día dos patriotas galegos. Supoñemos que este ano tocou que morto o can acabouse a rabia, non sei. O caso é que nin 5.000 bandeiras impediron que este fose un ano tristeiro, pocho. É o que pasa cando as bandeiras se reparten entre os amigos. Pola miña parte espero que este novo ano sexa un pouco mellor, aínda que empezar, non empezou ben.
Así de fachendoso gostaríame espertar un día pola mañá
viernes, julio 23, 2010
los parados
Esto del paro, además de las consecuencias terribles y evidentes, tiene otra consecuencia paralela no tan tremebunda, pero sí incómoda para el buen gusto, los buenos modales y el discurso inteligente. Me refiero al uso torticero del aumento o mantenimiento de desempleados como contraargumento general. Que a uno le parece una exageración la celebración del Mundial de fútbol, pues se acuerda de los parados; que no te gusta que venga Alejandro Sanz a tocar a las fiestas de pueblo, pues dices que con su sueldo bien se podría "luchar contra el paro" (que es algo así como el "todos contra el fuego"); que te parece una chorrada la duplicidad de cartelitos rojos de alcaldía y naranjas de tenencia de alcaldía en Vigo, pues sueltas que con la de parados que hay es una vergüenza; que te parece que Ikea es la obra más grande con que se puede hacer un concello, monumento a la albóndiga sueca y referencia europea que nos pondrá en el mapa de los compradores de pisos, pues sueltas que con el paro que hay es imprescindible traérnosla aquí; que quieres hacer una obrilla ilegal, pues dices que con "los garbanzos no se juega".
Y así con cualquier cosa. En feisbuk un tipo inteligente se quejaba de que el argumento de que "nos están distrayendo con temas irrelevantes" servía para cortar cualquier discusión, haciendo inútil cualquier argumentación anterior, por buena o mala que fuera. Gurús mediáticos, analistas del sentido de la vida, conspiranoicos y tontuelos en general suelen utilizar estos argumentos, igual que antes utilizaban la emigración, la crisis del ladrillo, el terrorismo o la violencia de género para justificar cualquier bobada, aunque no viniera a cuento. Nos cargamos la eurregión o el eixe atlántico sin complejos, siempre que el paro llame a la ventana o el terrorista saque un vídeo en el telediario. Justificamos los errores judiciales si acaban de violar a una niña con el argumento de qué pasaría si violasen a nuestras hijas o hermanas (¿porqué nadie se acuerda de las abuelitas en estos casos?).
Más interesante sería para los que montan ruedas de prensa en esta ciudad que explicaran porqué se empeñan en poner a una desequilibrada emocional de cabeza de lista mientras siguen permitiendo que el actual alcade se codee con las empresas, tradicionales apoyos de la derecha. Eso sí que da miedito sexual.
Y así con cualquier cosa. En feisbuk un tipo inteligente se quejaba de que el argumento de que "nos están distrayendo con temas irrelevantes" servía para cortar cualquier discusión, haciendo inútil cualquier argumentación anterior, por buena o mala que fuera. Gurús mediáticos, analistas del sentido de la vida, conspiranoicos y tontuelos en general suelen utilizar estos argumentos, igual que antes utilizaban la emigración, la crisis del ladrillo, el terrorismo o la violencia de género para justificar cualquier bobada, aunque no viniera a cuento. Nos cargamos la eurregión o el eixe atlántico sin complejos, siempre que el paro llame a la ventana o el terrorista saque un vídeo en el telediario. Justificamos los errores judiciales si acaban de violar a una niña con el argumento de qué pasaría si violasen a nuestras hijas o hermanas (¿porqué nadie se acuerda de las abuelitas en estos casos?).
Más interesante sería para los que montan ruedas de prensa en esta ciudad que explicaran porqué se empeñan en poner a una desequilibrada emocional de cabeza de lista mientras siguen permitiendo que el actual alcade se codee con las empresas, tradicionales apoyos de la derecha. Eso sí que da miedito sexual.
jueves, julio 22, 2010
aprender inglés en galicia
Hai un tempo na Junta de Castilla y León creouse por parte de empresas privadas a Fundación de la Lengua Española, para fomentar a aprendizaxe desta lingua na comunidade autónoma. Coa cousa de aprender inglés, esta fundación colaborou coa Consejería de Educación de Castilla y León á hora de buscar profesarado nativo que colaborara na aprendixe inversa, esto é a de inglés por parte dos castelán leoneses. Basicamente eran estudantes americanos e profesores xubilados a quenes a Consejería lles pagaba a estancia para que traballaran de balde un par de horas á semán nos colexios de zonas do rural.
A idea debeu de lle gustar ó noso conselleiro de Educación galego, que pensou en facer o mesmo aquí, pero cunha diferencia. Non se vai por en contacto con ningunha fundación nin se vai por en contacto con ningunha empresa galega (por moito que estas amosen a súa tremenda preocupación porque ós nosos picariños lles ensinen outro idioma que non sexa o ingles), nin sequera vai mellorar os medios que teñen os profesores xubilados ou non en melloralo nivel de linguas, ou apoiar aquelas institucións que mellor poderían mediar nestes procesos. Simplemente anuncia que vai buscar velliños que queiran vir de vacacións un par de meseciños a Galicia, pagarlles con "800 ou 900" euros e nada máis.
Non se sabe nin os colexios, nin de onde vai sacar a eses profesores de apoio, nin de qué país anglófilo nin nada. So traerá sonrosadiños ingleses para que lles conten historias ós neniños galegos.
A idea debeu de lle gustar ó noso conselleiro de Educación galego, que pensou en facer o mesmo aquí, pero cunha diferencia. Non se vai por en contacto con ningunha fundación nin se vai por en contacto con ningunha empresa galega (por moito que estas amosen a súa tremenda preocupación porque ós nosos picariños lles ensinen outro idioma que non sexa o ingles), nin sequera vai mellorar os medios que teñen os profesores xubilados ou non en melloralo nivel de linguas, ou apoiar aquelas institucións que mellor poderían mediar nestes procesos. Simplemente anuncia que vai buscar velliños que queiran vir de vacacións un par de meseciños a Galicia, pagarlles con "800 ou 900" euros e nada máis.
Non se sabe nin os colexios, nin de onde vai sacar a eses profesores de apoio, nin de qué país anglófilo nin nada. So traerá sonrosadiños ingleses para que lles conten historias ós neniños galegos.
atentado imperdonable
Realmente hay casos de violencia irracional e injustificable que a uno le hacen pensar que este mundo se ha vuelto definitivamente loco. La estupidez humana no tiene límites, la cobardía, la mezquindad campan tranquilamente por la provincia de Pontevedra. Vale que nuestra tranquilidad, nuestros beneficios como sociedad, nuestro patrimonio e historia no estén suficientemente protegidos, siendo obligación de las instituciones el defender los princios básicos de la correcta convivencia. No hay que olvidar las obligaciones incumplidas de los mandatarios, su pereza e incopetencia que no traen más que inseguridad y temor a nuestros jóvenes, inquietud y desazón a nuestros mayores y descreimiento y desapego hacia sus semejantes.
Pero esto tampoco debe obcecarnos. Los auténticos responsables son los autores materiales de los hechos, bellacos sin escrúpulos para quienes la cárcel es demasiado poco castigo, para los que las buenas costumbres son tan ajenas como el lógico orden de las cosas. Si sus manos se movieron, trayendo tan dolorosos e irresponsables consecuencias, por propia iniciativa o movidas por intereses oscuros es lo mismo. El respeto mínimo que se debe a la sociedad y a la convivencia debieran ser los pilares de nuestra conducta.
Como sociedad, como colectivo interesado en la convivencia y en el progreso, no podemos ni debemos permitir estos hechos. Luego otros, pues qué quieren que les digan, que están muy feos, sí, pero vamos, que cosas peores se ven.
Pero esto tampoco debe obcecarnos. Los auténticos responsables son los autores materiales de los hechos, bellacos sin escrúpulos para quienes la cárcel es demasiado poco castigo, para los que las buenas costumbres son tan ajenas como el lógico orden de las cosas. Si sus manos se movieron, trayendo tan dolorosos e irresponsables consecuencias, por propia iniciativa o movidas por intereses oscuros es lo mismo. El respeto mínimo que se debe a la sociedad y a la convivencia debieran ser los pilares de nuestra conducta.
Como sociedad, como colectivo interesado en la convivencia y en el progreso, no podemos ni debemos permitir estos hechos. Luego otros, pues qué quieren que les digan, que están muy feos, sí, pero vamos, que cosas peores se ven.
miércoles, julio 21, 2010
los intermitentes
Es bueno saber que cuando aparecen flechicas pintadas en el suelo, así como dobladas para un lado, el uso del intermitente es innecesario, pues se da por hecho que el automóvil va a hacer caso del sentido que indica la flecha en cuestión, que para algo la habrán pintado. Es diferente de cuando la flecha está pintada toda recta pero con otra flechica saliéndole por un lado del palo. Entonces se entiende que existen dos opciones para continuar la marcha: de frente y aquel que le indique la segunda flecha. Si esta segunda flecha sale por la dereha de la principal, pues se puede girar hacia la derecha. Si la segunda flecha sale por el lado izquierdo de la principal, pues se puede seguir hacia la izquierda.
Pero ahora hablamos de las flechas que ya están así como torcidas hacia un lado. Indican que no queda más opción que seguir hacia el lado que indica la flecha, por lo que el uso del intermitente es innecesario. Es como poner el intermitente en una curva, no tiene sentido, porque aunque uno tiene que darle al volante para no salirse de la carrtera, lo que estamos haciendo es seguir por nuestro carril en el sentido obligatorio, no variando el sentido de nuestro automóvil.
En la foto aparece la curva de la calle Falperra en su unión con la calle Romil. La calle Romil es la que sigue por la esquina inferior derecha de la foto. Los conductores que suben la calle Falperra en dirección hacia el Concello (derecha de la foto) no debieran poner el intermitente, puesto que es lo único que pueden hacer. El paso hacia la calle Romil está prohibido.
En esta otra foto aparece la calle Llorente en su unión con la calle Pi y Margall. Los coches que entran en Pi y Margall por la parte de arriba de la foto y quieren bajar por la calle Llorente deben colocarse en el carril de la derecha donde hay una de estas flechas torcidas para abajo. No necesitan el intermitente. Los coches que suben desde la calle Llorente (parte dederecha de la foto) hacia Pi y Margall tampoco debieran poner el intermitente si desean continuar hacia el paseo de Alfonso (hacia arriba de la foto), pero si quieren tomar la dirección contraria, sí debieran usar el intermitente por realizan un cambio de dirección (hacia abajo de la foto) en este caso hacia la derecha.
Como se ve la complejidad es evidente, pero para eso precisamente están esas flechas pintadas en el suelo, para darnos pistas respecto el sentido de la conducción. De ahí que haya quien les llame "señalizaciones horizontales". Pero vamos, que tampoco da para tanto todo esto.
Pero ahora hablamos de las flechas que ya están así como torcidas hacia un lado. Indican que no queda más opción que seguir hacia el lado que indica la flecha, por lo que el uso del intermitente es innecesario. Es como poner el intermitente en una curva, no tiene sentido, porque aunque uno tiene que darle al volante para no salirse de la carrtera, lo que estamos haciendo es seguir por nuestro carril en el sentido obligatorio, no variando el sentido de nuestro automóvil.
En la foto aparece la curva de la calle Falperra en su unión con la calle Romil. La calle Romil es la que sigue por la esquina inferior derecha de la foto. Los conductores que suben la calle Falperra en dirección hacia el Concello (derecha de la foto) no debieran poner el intermitente, puesto que es lo único que pueden hacer. El paso hacia la calle Romil está prohibido.
En esta otra foto aparece la calle Llorente en su unión con la calle Pi y Margall. Los coches que entran en Pi y Margall por la parte de arriba de la foto y quieren bajar por la calle Llorente deben colocarse en el carril de la derecha donde hay una de estas flechas torcidas para abajo. No necesitan el intermitente. Los coches que suben desde la calle Llorente (parte dederecha de la foto) hacia Pi y Margall tampoco debieran poner el intermitente si desean continuar hacia el paseo de Alfonso (hacia arriba de la foto), pero si quieren tomar la dirección contraria, sí debieran usar el intermitente por realizan un cambio de dirección (hacia abajo de la foto) en este caso hacia la derecha.
Como se ve la complejidad es evidente, pero para eso precisamente están esas flechas pintadas en el suelo, para darnos pistas respecto el sentido de la conducción. De ahí que haya quien les llame "señalizaciones horizontales". Pero vamos, que tampoco da para tanto todo esto.
martes, julio 20, 2010
los hosteleros de vigo
Estamos que lo tiramos por la ventana. Uno ya no sabe si esto es una especie de sálvese quien pueda ante la inminente llegada de Porro a la alcaldía, porque parece ser que el buen orden y concierto del concello se ha echado a perder. Vale que el concejal de Tursimo se dedique a publicitar los conciertos de verano, porque parece que algo tendrá que ver, pero que el alcalde se meta en las áreas del concejal de turismo como si tal cosa, pues ya tiene más pinta de que la cosa está por aprovechar cualquier oportunidad de decir que sí. En cualquier caso van listos Caballero y Olveira si piensan que los hosteleros van mostrar el más mínimo interés por ellos en cualquier ocasión. Antes prefieren morir de hambre, que la lealtad es la lealtad. Sería como exigirle a una de esas magníficas empresas que tanto trabajo crean y tantos jamones regalan a los pobres que aguanten manteniéndose en este pais inviertiéndo en calidad y no en salarios.
Uno recuerda cuando en Galicia se podía arreglar solita la crisis y mira ahora las perspectivas. Me hace pensar en lo tontas que son algunas propuestas, lo falsas que son otras promesas y, sobre todo, hace que me incline a no ver con malos ojos algunas soluciones.
Uno recuerda cuando en Galicia se podía arreglar solita la crisis y mira ahora las perspectivas. Me hace pensar en lo tontas que son algunas propuestas, lo falsas que son otras promesas y, sobre todo, hace que me incline a no ver con malos ojos algunas soluciones.
toralla
- Si es lo que te digo, chica, pura envidia es lo que tienen esos pobretones que te vienen aquí a llenarlo todo de papeles y latas. Si no hay más que casitas humildes de gente trabajadora y una cosa de la universidad, que te investigan parriba y pabajo todo el día.
- Eso digo yo, que si nosotros lo pagamos, nosotros lo usamos. Porque vamos a ver, ¿qué había aquí antes? Nada de nada más que bichos y rastrojos y mira ahora, que más bonito no puede estar con las aportaciones de todos, que otra cosa no, pero los vecinos de aquí te somos como una gran familia. Acosada por tanto envidioso de tres al cuarto, pero unidos. Te montamos todo esto de la nada, con nuestro trabajo familiar y unos ahorrillos, y mira ahora. Que si esto es de todos, que si las playas no son privadas, que si tienes que aguantar que te vengan nadando los harapientos a tumbarse en nuestras fincas. Pero vamos a ver, que si quieren venir a la playa, pues que la limpien, como hacemos nosotros, que hasta ahí podíamos llegar. Los hay que hasta con nevera te pretenden entrar aquí.
- Eso, eso, y si no les gusta, pues que el estado nos compre los chalets y nuestras playas, a ver si tiene dinero para amortizar esta inversión, que quien es rico lo es porque sabe donde meter su dinero y no en vino de la tasca, como el Leri aquel, que simpático te era, no te digo que no, pero tampoco voy a hablar, que todo se sabe. Pero quien vive de pedir, tanto da que esté a la puerta de la iglesia o a la cola del paro o que sea un politicón de esos que te viven del cuento.
- Porque el colmo es que ahora te vengan con lo de tirar nada. Pero, ¿es que no construímos nosotros antes de que hubiera ninguna ley que prohibiera nada? Si llego a saber esto, pues lo hago de otro modo, claro, pero si cambias la ley sobre la marcha, pues debieras de indemnizarme, que el mal me lo haces tú, no yo, que estoy aquí ricamente, sin molestar a nadie. Y si nunca han querido molestar, no sé a qué viene eso de querer entrar a fuchicarme hasta la cocina, que hija, una jura la bandera, pero no tiene que aguantar que te vengan a espiar los pobretones.
- Eso, eso, y si quieren venir, que trabajen, que aquí trabajo nunca falta. Mis chicos mismamente necesitan un muchacha de buenas costumbres que los ayude a hacer los deberes, ¿y tú te crees que encuentro a alguna? Si es que vivir sin trabajar es muy fácil.
- Eso digo yo, que si nosotros lo pagamos, nosotros lo usamos. Porque vamos a ver, ¿qué había aquí antes? Nada de nada más que bichos y rastrojos y mira ahora, que más bonito no puede estar con las aportaciones de todos, que otra cosa no, pero los vecinos de aquí te somos como una gran familia. Acosada por tanto envidioso de tres al cuarto, pero unidos. Te montamos todo esto de la nada, con nuestro trabajo familiar y unos ahorrillos, y mira ahora. Que si esto es de todos, que si las playas no son privadas, que si tienes que aguantar que te vengan nadando los harapientos a tumbarse en nuestras fincas. Pero vamos a ver, que si quieren venir a la playa, pues que la limpien, como hacemos nosotros, que hasta ahí podíamos llegar. Los hay que hasta con nevera te pretenden entrar aquí.
- Eso, eso, y si no les gusta, pues que el estado nos compre los chalets y nuestras playas, a ver si tiene dinero para amortizar esta inversión, que quien es rico lo es porque sabe donde meter su dinero y no en vino de la tasca, como el Leri aquel, que simpático te era, no te digo que no, pero tampoco voy a hablar, que todo se sabe. Pero quien vive de pedir, tanto da que esté a la puerta de la iglesia o a la cola del paro o que sea un politicón de esos que te viven del cuento.
- Porque el colmo es que ahora te vengan con lo de tirar nada. Pero, ¿es que no construímos nosotros antes de que hubiera ninguna ley que prohibiera nada? Si llego a saber esto, pues lo hago de otro modo, claro, pero si cambias la ley sobre la marcha, pues debieras de indemnizarme, que el mal me lo haces tú, no yo, que estoy aquí ricamente, sin molestar a nadie. Y si nunca han querido molestar, no sé a qué viene eso de querer entrar a fuchicarme hasta la cocina, que hija, una jura la bandera, pero no tiene que aguantar que te vengan a espiar los pobretones.
- Eso, eso, y si quieren venir, que trabajen, que aquí trabajo nunca falta. Mis chicos mismamente necesitan un muchacha de buenas costumbres que los ayude a hacer los deberes, ¿y tú te crees que encuentro a alguna? Si es que vivir sin trabajar es muy fácil.
lunes, julio 19, 2010
todo por la patria
Salimos de un fin de semana de carallo. Entre el ejército del aire en Samil, el de Mar en el Puerto, la Infanta Elena (o Sofía o algo así) con peineta, la jura de bandera, tengo que reconocer que este año el 18 de julio no ha sido tranquilizador, precisamente. No me extraña que a Olveira no se le viera el plumero. A mí particularmente me gustan más otras exhibiciones, menos escandalosas, pero más representativas.
Estas cosas de aviones y fragatas lo único que dejan son chistes sobre las personas asistentes, anécdotas emocionantes sobre el número de besos que se le dan a la bandera, señores de mucho ringorango mencionados en prensa, soldados desmayados por el calor y cosas así. El resto de inquietudes ya estaba antes de tanto acto emotivo.
Estas cosas de aviones y fragatas lo único que dejan son chistes sobre las personas asistentes, anécdotas emocionantes sobre el número de besos que se le dan a la bandera, señores de mucho ringorango mencionados en prensa, soldados desmayados por el calor y cosas así. El resto de inquietudes ya estaba antes de tanto acto emotivo.
Según o Fallo de Vigo, aquí sae Corina bicando a bandeira. Nós si pudimos recoñecela.
viernes, julio 16, 2010
estimados amigos:
Esta imagen de aquí es la plaza de Eugenio Fadrique, también conocida como la plaza de la Industria, recientemente remodelada y reconvertida en una glorieta, ya sabe, esas cosas generalmenre redondas con dos o más carriles, en las que para entrar uno tiene la obligación de ceder el paso a los que ya están dentro.
Viene a cuento esto porque la presente glorieta tiene tres carriles, debiendo recordar el conductor que las rayicas pintadas en el suelo señalan los dichos carriles. Como se oberva los carriles están pintados redondos, alrededor del busto del tío del martillo del centro. Esto es, que si alguien entra en esta glorieta y la atraviesa conduciendo en línea recta pasará por el carril exterior, el central y el interior, y, desde ahí otra vez por el de enmedio y por el exterior otra vez, y acabará por salir por el otro lado. Como comprobamos efectuará seis cambios de carril, por lo general sin señalizar ninguno, porque como va en línea recta pensará que no es necesario (otro día explicaremos la inutilidad de los intermitentes en las curvas, hecho desconocido para la mayoría de conductores vigueses).
Cada cambio de carril ha de tener en cuenta que la preferencia corresponde al automóvil que se encuentra en el carril al que pretendemos pasar, no al coche que haya entrado el primero en la glorieta. Lo de "gana el primero que llegue" sólo vale en el momento de introducirse en el interior de la glorieta, no una vez los dos automóviles ya están dentro de ella. Además, lo correcto será conducir por el interior del carril excepto en los momentos de entrar y salir de la glorieta (aquello de utilizar el carril exterior para los que pretendan salir por su derecha y el interior para los que quieran salir por su izquierda es lo suficientemente complicado para el conductor vigués que también lo dejaremos para otro día).
Y por hoy esto es todo lo que quería decir. Disfruten del fin de semana.
Viene a cuento esto porque la presente glorieta tiene tres carriles, debiendo recordar el conductor que las rayicas pintadas en el suelo señalan los dichos carriles. Como se oberva los carriles están pintados redondos, alrededor del busto del tío del martillo del centro. Esto es, que si alguien entra en esta glorieta y la atraviesa conduciendo en línea recta pasará por el carril exterior, el central y el interior, y, desde ahí otra vez por el de enmedio y por el exterior otra vez, y acabará por salir por el otro lado. Como comprobamos efectuará seis cambios de carril, por lo general sin señalizar ninguno, porque como va en línea recta pensará que no es necesario (otro día explicaremos la inutilidad de los intermitentes en las curvas, hecho desconocido para la mayoría de conductores vigueses).
Cada cambio de carril ha de tener en cuenta que la preferencia corresponde al automóvil que se encuentra en el carril al que pretendemos pasar, no al coche que haya entrado el primero en la glorieta. Lo de "gana el primero que llegue" sólo vale en el momento de introducirse en el interior de la glorieta, no una vez los dos automóviles ya están dentro de ella. Además, lo correcto será conducir por el interior del carril excepto en los momentos de entrar y salir de la glorieta (aquello de utilizar el carril exterior para los que pretendan salir por su derecha y el interior para los que quieran salir por su izquierda es lo suficientemente complicado para el conductor vigués que también lo dejaremos para otro día).
Y por hoy esto es todo lo que quería decir. Disfruten del fin de semana.
jueves, julio 15, 2010
los gorriones
Los gorriones del aire o algo así van a darnos la tabarra otro año más. Digo esto desde la más estricta e injusta visión personal, pues tengo entendido que gozan los aviones militares dando vuelticas por el aire de mucha aceptación. Será por los chorros de colorines que sueltan, que hasta la insignia nacional forman dando reviravueltas entre las nubes. Particularmente estas cosas me parecen de mal gusto. Cada vez que veo un militar pienso en el gasto desproporcionado que nos supone el mantenerlo a él, a sus superiores, a sus pistolones, automóviles, aviones, camiones y en cuánto se podría hacer con ese dinero en otros temas más maltratados. Supongo que será demagogia, más que nada porque, por la cantidad de gente que disfruta viéndo hacer piruetas a los militares, me siento en franca minoría.
El caso es que estos señores deben de ser muy valorados cuando se pelean Corina y Caballero por hacerse una foto al lado de ellos, como si fueran un niño enfermo, Iniesta o David Bisbal. Que se peleen estos dos no es nada nuevo. Y tan viejo y cansino es que hasta aburrimiento provoca relatar como Corina aprovecha el tirón para montar una tontería alternativa con tunos (cantándole "Clavelitos" a los pies de la ventana, suponemos), zepelin y otras mamarrachadas.
Corina aún no se ha enterado de que el Tribunal de Xustixa de Galicia ya ha declarado ilegal un bar en el puerto deportivo de Teis por no tener licencia municipal, por mucho que al bar sólo vayan los bravos marineros o los pijos patrones de yates. No es actividad portuaria un bar ni un centro comercial ni un centro de formación de hostelería ni una exposición y degustación de mariscos. Tampoco es actividad portuaria mandar a los tunos a dar la tabarra a las viejas de la ciudad, por mucho que les reverdezcan los higos con sus jipidos decimonónicos. Al menos que disimule la Porro, como cuando se alía con Olveira para organizar actividades culturales. Podría aprender de la Pisano, que desde que está al frente de la Zona Franca nos ahorra estas vergüenzas.
El caso es que estos señores deben de ser muy valorados cuando se pelean Corina y Caballero por hacerse una foto al lado de ellos, como si fueran un niño enfermo, Iniesta o David Bisbal. Que se peleen estos dos no es nada nuevo. Y tan viejo y cansino es que hasta aburrimiento provoca relatar como Corina aprovecha el tirón para montar una tontería alternativa con tunos (cantándole "Clavelitos" a los pies de la ventana, suponemos), zepelin y otras mamarrachadas.
Corina aún no se ha enterado de que el Tribunal de Xustixa de Galicia ya ha declarado ilegal un bar en el puerto deportivo de Teis por no tener licencia municipal, por mucho que al bar sólo vayan los bravos marineros o los pijos patrones de yates. No es actividad portuaria un bar ni un centro comercial ni un centro de formación de hostelería ni una exposición y degustación de mariscos. Tampoco es actividad portuaria mandar a los tunos a dar la tabarra a las viejas de la ciudad, por mucho que les reverdezcan los higos con sus jipidos decimonónicos. Al menos que disimule la Porro, como cuando se alía con Olveira para organizar actividades culturales. Podría aprender de la Pisano, que desde que está al frente de la Zona Franca nos ahorra estas vergüenzas.
miércoles, julio 14, 2010
o permiso da xunta
É curioso como dos moitos permisos que serían necesarios para realizar actuación calquera na fortaleza do monte do castro vigués Jaime Garrido so lembre o necesario da Xunta de Galicia, por ser ben de interese cultural. Non lembra o papel da Xunta para forzar o derrubo das construccións que menciona na entrevista, nin para obrigar á limpeza da maleza que a cubre e deteriora (simplemente fala das árbores que ocultan a panorámica dende a mesma fortaleza, pero esquece a que crece entre as súas pedras). Estas misións desagradables sirven máis ben ó prestixioso arquitecto, tan editado pola Diputación de Pontevedra, para lembrar ó Concello. Preguntámonos se o contido do Plan Director do Monte do Castro encargado pola Xunta a Garrido incluirá estas obrigas tan necesarias e o custe e a participación das diferentes administracións para levalas ó cabo. Xa de se preguntar se os probes xubilados que usan os setos para xogar ás cartas estarían dispostos a andar para coller un autobús que os suba ó monte non sabemos ren. Das señoras que suben ó monte coa cadeira plegable para sentar non dicimos nada, porque todo o mundo sabe que o vitrasa en Vigo é cousa de señoras e adolescentes en verán.
Tambén descoñecemos se o edificio a derrubar no Casco Vello para que os procesionarios paseen tranquilos co Cristo amosa pouca fe no santo. O que si sabemos é que "derrubar" inclúe en principio non respectar a fachada, porque o interior é evidente que está condenado dende hai anos. Nos últimos tempos acostumámonos a ver como no Casco Vello caen edificios con demasiada frecuencia. A pinacoteca, o centro fotográfico, o barrio do Cura, todos eles con boas intencións, por suposto. O que nos preocupa é que parte das intencións sexan precisamente "recuperar" o casco vello. A miña cabeza non dá para incluir o termo "derrubo" dentro do concepto "recuperación". Non teño a categoría dos nosos arquitectos, evidentemente.
O que tampoco consigo entender é se o permiso da Xunta tamén será necesario para derrubar parte deste ben de interese cultural, ou se a concellalía de Patrimonio ou a de Cultura terán algo que dicir ou polo menos o consorcio do Casco Vello presidido estes días pola alegre Lucía Molares. Ou quizás, simplemente, basta con que as pías señoras procesionarias teñan medo de que o tal Cristo non lles protexa o suficente ó pasar polo Casco Vello de Vigo para que estean todos dacordo en eliminar deste xeito as vellas e patrimoniais ameazas.
Tambén descoñecemos se o edificio a derrubar no Casco Vello para que os procesionarios paseen tranquilos co Cristo amosa pouca fe no santo. O que si sabemos é que "derrubar" inclúe en principio non respectar a fachada, porque o interior é evidente que está condenado dende hai anos. Nos últimos tempos acostumámonos a ver como no Casco Vello caen edificios con demasiada frecuencia. A pinacoteca, o centro fotográfico, o barrio do Cura, todos eles con boas intencións, por suposto. O que nos preocupa é que parte das intencións sexan precisamente "recuperar" o casco vello. A miña cabeza non dá para incluir o termo "derrubo" dentro do concepto "recuperación". Non teño a categoría dos nosos arquitectos, evidentemente.
O que tampoco consigo entender é se o permiso da Xunta tamén será necesario para derrubar parte deste ben de interese cultural, ou se a concellalía de Patrimonio ou a de Cultura terán algo que dicir ou polo menos o consorcio do Casco Vello presidido estes días pola alegre Lucía Molares. Ou quizás, simplemente, basta con que as pías señoras procesionarias teñan medo de que o tal Cristo non lles protexa o suficente ó pasar polo Casco Vello de Vigo para que estean todos dacordo en eliminar deste xeito as vellas e patrimoniais ameazas.
lunes, julio 12, 2010
orgullo
Esto de mentar á nai é mellor non facelo. Xa en tal caeu Quintana cando comparou ó galego coa nai vella e enferma a quen hai que querer. Non sei se o enfermeiro a terá nun xeriátrico, pero a mención, así de boas a primeiras, non é boa dende logo. Penela tamén menta á nai no Fallo de Vigo, dicindo que Vigo é como unha nai, pero que por moi orgulloso que estea un da nai non pode presumir dela aínda. Os arquitectos son unha especie un chisco sobrevalorada, así que supoñemos que se Penela ten fillos tampouco poderán presumir moito de el. Polo menos no que se refire a esta entrevista. Supoñer que as súas ideas son mellores que as do próximo é algo natural cando a un lle pon un micrófono diante, pero de todo un señor arquitecto un supoña máis entereza. Concordo con el en que baleirar as casas por dentro e deixar as fachadas non é moi acertado, en que hai que lembrar os defectos para lle dar personalidade propias non so ós lugares, senón tamén ás persoas. Sería como sacarlle a inclinación á Praza Maior de Ourense porque non permite celebrar actos "importantes" nela e por crear un "novo espazo de convivencia".
Quizás o problema estea en pensar que cando a un lle pon unha proposta millonaria enriba da mesa esto xustifica calquera cousa. Qué ía facer o probiño con semellante oportunidade profesional? Mesmo, qué farías ti no seu lugar? Aí queda iso, para que penses esta noite. Noutra cousa na que concordamos co arquitecto é que "es cuestión de tener la sensibilidad suficiente como para entender el lugar en el que estás trabajando y que, muchas veces, lo que a simple vista pueden parecer carencias, en realidad, son los aspectos más positivos".
Quizás o problema estea en pensar que cando a un lle pon unha proposta millonaria enriba da mesa esto xustifica calquera cousa. Qué ía facer o probiño con semellante oportunidade profesional? Mesmo, qué farías ti no seu lugar? Aí queda iso, para que penses esta noite. Noutra cousa na que concordamos co arquitecto é que "es cuestión de tener la sensibilidad suficiente como para entender el lugar en el que estás trabajando y que, muchas veces, lo que a simple vista pueden parecer carencias, en realidad, son los aspectos más positivos".
A ver quen é o listo que pode ver xogar ó Celta neste sitio.
días de verano
Aproveitamos estes días para mirar ó redor, agora que a chuvia non cae e o sol fai que as cousas parezan máis pretas, luminosas. A néboa da resaca fai dóce a calor. Teño que recoñecer que boto de menos estes días de verano algunha imaxe tipo Luís Enrique, aquela do nariz ensanguentado. O bico de Casillas á Carbonero non me inspira máis que para maxinar unha Noria. Lembro que de pequeno mandaron na escola facer un debuxo nun prato de polbo. Eu quixen pintar a E.T., que estaba de moda daquelas, e o meu pai díxome que mellor pintara a Frankenstein, que dentro duns anos lembraría quén era o que pintara. Ó cabo pintei ós dous en dous pratos, creo. Ou so a E.T,. non lembro ben. O que quero dicir é que goles hai moitos, pero un nariz roto, sanguento, e un dedo apontándoo so haberá un. Non quixera ser augafestas, que se hai que beber e brincar, pois se bebe e se brinca, que para iso non fan falta estudos. Pero boto de menos a Luís Enrique, a Tassotti, a quen envexei, e a crúa frialdade daquel árbitro, tan seguro de si mesmo como un mestre de escola.
Porque é so un partido de fútbol, pero un nariz non se rompe nin ó máis marrano, home. Penso en Robben e eses dous goles fallados fronte a Casillas, en Sneijder, en que é a terceira final que perden, e sinto que hoxe me tocaría ser holandés.
Porque é so un partido de fútbol, pero un nariz non se rompe nin ó máis marrano, home. Penso en Robben e eses dous goles fallados fronte a Casillas, en Sneijder, en que é a terceira final que perden, e sinto que hoxe me tocaría ser holandés.
Outra cousa non, pero quedoulle unha cara graciosa un rato longo
miércoles, julio 07, 2010
os 15 minutos de fama
É curioso comprobar como persoas aparentemente racionais, intelixentes e mesmo meritorias no seu desenvolvemento profesional compórtanse como maruxas ante as cámaras de Sálvame, tal cual peixeiras defensoras da Campa ou da Esteban. Así asistimos impávidos a cómo un neurociruxán opina de urbanismo, o mesmo que un abogado de moita finura. Teño que recoñecer que estas cousas góstanme por varios motivos. O primeiro e máis evidente é que estas tontunas veraniegas son ben propias do viguismo paleto que tanta vidiña me dá. Falar da necesidade imperiosa de ter un símbolo vigués e das desgracias que sofrimos por non ter entre as nosas maravillas unha torre de Hércules, un Guggenheim bilbaíno ou unha porta de Alcalá é como mirar ás forzas vivas de Villar del Río decidir que nada mellor para recuperar a doente economía do lugar que unha fonte de cores, que tanto gustan aos americanos do plan Marshall.
E en segundo lugar porque me gosta comprobar que o "gran Vigo" non deixa de ser unha trastenda de botica onde o señor cura, o alcalde e o mestre de escola se reúnen para arranxar o mundo e logo, cando saen, esperan que o resto lles aplauda as gracias. O que non se entende é que un goberno tan austero como o feijoniano, que non se corta en lle transmitir á sociedade a quebra do sistema de saúde, se gasta os cartos en facer estudos sobre temas que non lle compiten. Quizás o sentido de todo esto sexa acostumarnos a que os tontos teñan dereito de opinión ou a nos gastar medio millón de euros á hora para receber ao Papa de Roma e o seu séquito mediático de 200.000 persoas.
E en segundo lugar porque me gosta comprobar que o "gran Vigo" non deixa de ser unha trastenda de botica onde o señor cura, o alcalde e o mestre de escola se reúnen para arranxar o mundo e logo, cando saen, esperan que o resto lles aplauda as gracias. O que non se entende é que un goberno tan austero como o feijoniano, que non se corta en lle transmitir á sociedade a quebra do sistema de saúde, se gasta os cartos en facer estudos sobre temas que non lle compiten. Quizás o sentido de todo esto sexa acostumarnos a que os tontos teñan dereito de opinión ou a nos gastar medio millón de euros á hora para receber ao Papa de Roma e o seu séquito mediático de 200.000 persoas.
martes, julio 06, 2010
as boas ideas
Por unha vez e sen que sirva de precedente, haberá que se pór da parte de López Cháves, se é que tan insigne personaxe acepta a compaña dalguén coma min. Como é habitual, os días de verán traen tontunas coas que encher a prensa, e a última é a do pirulí no Castro de Jaime Garrido. Un xeito de recoñecer estas tontunas é que sempre veñen acompañadas dunha enquisa ás forzas vivas da cidade, para que opinen, como se foran periodistas do corazón falando do que non saben nin entenden e, por suposto, do que non lles interesa.
É emocionante comprobar como hai quen se suma á tontería do pirulí como unha "obra preciosa" da que "sentirse orgulloso como vigués" (García Costas), como unha posible "obra de referencia que nos poña á altuta de Coruña" (Alvariño) e "algo a estudar" (Eudosio Álvarez). Non falta quen xa postos, púxose a pensar nunha torre de cincuenta metros posta no alto do monte do Castro e o único que se lle ocorre é que "habería que estudar o impacto paixasístico" (Xabier Pérez, da Federación Veciñal). Pois sí, habería que estudalo ben a fondo, pero iso non é o único que habería que estudar, visto o nivel de perspicacia. Polo menos que vaia ó lugar común máis apestoso cando de arquitectura se fala, como fai o promotor da idea e a comparación tópica coa torre Eiffel. Xa temos o Campo de Marte (as escaleiras dende a praza do Rei ata o cumio do monte), o xenio (el mesmo) e so queda montar unha Exposición Universal no Ifevi para completar o cadro. O seguinte será dicir que falla a vontade política.
Nós preferimos, mellor que este absurdo culebrón de verán, o outro da demanda entre teles locais, que promete máis continuidade. O País lembra que a tele pirata, TeleVigo, emite o programa favorito de Elena González, "Diálogos con el Alcalde", supoñemos que para presionar na denuncia dos seus compañeiros "prisistas" do grupo de Radio Vigo e Localia. En calquera caso, prefiren os de Tele Vigo darlle de patadas ó outro denunciante, o grupo periodístico da Región ourensán e a súa filial viguesa do Atlántico, a quen lle lembran que non paga ós seus traballadores nin á Seguridade Social. Así calquera faise cun grupo de presión, afirman bastantes cabreados na súa páxina nun escrito que semella escrito por García Costas nun arranque de vigusimo choromiqueiro que tanto nos gusta.
A cidade resiste ben os primeiros días de verán neste xullo abafante. Temos expectativas e ilusións para agosto.
É emocionante comprobar como hai quen se suma á tontería do pirulí como unha "obra preciosa" da que "sentirse orgulloso como vigués" (García Costas), como unha posible "obra de referencia que nos poña á altuta de Coruña" (Alvariño) e "algo a estudar" (Eudosio Álvarez). Non falta quen xa postos, púxose a pensar nunha torre de cincuenta metros posta no alto do monte do Castro e o único que se lle ocorre é que "habería que estudar o impacto paixasístico" (Xabier Pérez, da Federación Veciñal). Pois sí, habería que estudalo ben a fondo, pero iso non é o único que habería que estudar, visto o nivel de perspicacia. Polo menos que vaia ó lugar común máis apestoso cando de arquitectura se fala, como fai o promotor da idea e a comparación tópica coa torre Eiffel. Xa temos o Campo de Marte (as escaleiras dende a praza do Rei ata o cumio do monte), o xenio (el mesmo) e so queda montar unha Exposición Universal no Ifevi para completar o cadro. O seguinte será dicir que falla a vontade política.
Nós preferimos, mellor que este absurdo culebrón de verán, o outro da demanda entre teles locais, que promete máis continuidade. O País lembra que a tele pirata, TeleVigo, emite o programa favorito de Elena González, "Diálogos con el Alcalde", supoñemos que para presionar na denuncia dos seus compañeiros "prisistas" do grupo de Radio Vigo e Localia. En calquera caso, prefiren os de Tele Vigo darlle de patadas ó outro denunciante, o grupo periodístico da Región ourensán e a súa filial viguesa do Atlántico, a quen lle lembran que non paga ós seus traballadores nin á Seguridade Social. Así calquera faise cun grupo de presión, afirman bastantes cabreados na súa páxina nun escrito que semella escrito por García Costas nun arranque de vigusimo choromiqueiro que tanto nos gusta.
A cidade resiste ben os primeiros días de verán neste xullo abafante. Temos expectativas e ilusións para agosto.
lunes, julio 05, 2010
jaime garrido
Jaime Garrido é un deses tipos curiosos que pululan pola cidade. Vaia por diante que non teño nada en contra do fulano, que mesmo coincido en moitos plantexamentos seus que semellan ter máis inspiración pola lóxica que por outros intereses. Non deixa de ser chocante, por outra banda que, sendo responsable de moitos dos arranxos de edificios do casco vello vigués situados no paseo de Alfonso, por exemplo, non mecione entre os seus méritos e preocupacións apoiadas pola Deputación os engadidos en forma de baixo cuberta innovadora que realizou nos mesmos. Supoño que un arquitecto non ten porqué ter decisión última respecto ós requerimentos do seu cliente. Pásanos a todos. Pero no seu caso gústalle falar do tema, así que este queda aberto.
Hoxe trae unha innovadora idea, desas que tanto gostan en Vigo, unha creación que sexa referente mundial, envexa de coruñeses e admiración de turistas, que correrán dende o transatlántico a se fotografiar ó lado da idea. Neste caso un pirulí no alto do monte do Castro. Non deixa de ser estraño que esta ocorrencia veña directamente dun señor que alertaba polo perigo de facer desaparecer as minas abovedadas de gran valor que se esconden baixo o sitio onde quere montalo pirulí e que mostrouse tan disposto a dar a coñecer o valor intrínseco da fortaleza así sen máis, sen edificios abandoados e en funcionamento que actualmente o ocultan. En calquera caso, que conste que voume pór da súa parte e voume mobilizar na medida das miñas posibilidades contra as aberracións arquitectónicas, aínda que creo que non era o pirulí o que tiña en mente o Garrido cando declarou esa necesidade.
Jaime Garrido ten inspirado moi boas e meritorias intencións, e non entendemos que en lugar de propor que se derruben as ruínas do antigo restaurante e a cafetería que aínda está aberta na porta da fortaleza, tapando a muralla, ou que se paralicen as obras na cafetería do Mirador, veña con esta mamarrachada. Quizás o feito de que o encarguiño desta gran idea sexa da Xunta de Galicia dea pistas. En calquera caso esperamos que as autoridades competentes se dean conta dunha vez que no monte do Castro hai que sacar cousas, non metelas.
Hoxe trae unha innovadora idea, desas que tanto gostan en Vigo, unha creación que sexa referente mundial, envexa de coruñeses e admiración de turistas, que correrán dende o transatlántico a se fotografiar ó lado da idea. Neste caso un pirulí no alto do monte do Castro. Non deixa de ser estraño que esta ocorrencia veña directamente dun señor que alertaba polo perigo de facer desaparecer as minas abovedadas de gran valor que se esconden baixo o sitio onde quere montalo pirulí e que mostrouse tan disposto a dar a coñecer o valor intrínseco da fortaleza así sen máis, sen edificios abandoados e en funcionamento que actualmente o ocultan. En calquera caso, que conste que voume pór da súa parte e voume mobilizar na medida das miñas posibilidades contra as aberracións arquitectónicas, aínda que creo que non era o pirulí o que tiña en mente o Garrido cando declarou esa necesidade.
Jaime Garrido ten inspirado moi boas e meritorias intencións, e non entendemos que en lugar de propor que se derruben as ruínas do antigo restaurante e a cafetería que aínda está aberta na porta da fortaleza, tapando a muralla, ou que se paralicen as obras na cafetería do Mirador, veña con esta mamarrachada. Quizás o feito de que o encarguiño desta gran idea sexa da Xunta de Galicia dea pistas. En calquera caso esperamos que as autoridades competentes se dean conta dunha vez que no monte do Castro hai que sacar cousas, non metelas.
viernes, julio 02, 2010
sensat
Cando Pérez Castrillo aprobou o ámbito de Sensat para permitir a construcción dun macro hotel e unha torre de edificios a pe de praia, negándolle á cidadanía o libre disfrute a un dos mellores pazos de Vigo, esqueceuse de expor ó público o dito plan. A cousa foi que como sempre o plan levouse a cabo, aprobáronse sen problemas todas as construccións e a denuncia pertinente tardou varios anos en sair adiante. Por suposto, cando as cousas se fan mal, pois os xuices decidiron que a aprobación deste plan non era válida polo defecto de forma.
Mentras tanto, aprobouse un plan xeral para toda a cidade que supuña a aprobación deste ámbito tal e como estaba. Esto é, o Concello pensou que con esta solución, a sentencia negativa estaba arranxada polo novo procedemento, que esta vez se supón que cumple cos requisitos formais pertinentes. Esto é, existe unha situación de inexecución de sentencia, polo desenvolvemento dos novos procesos administrativos (o novo PXOUM). Para La Voz de Galicia esto se traduce en que o tribunal non acepta esta solución, pero sí o legalismo da inexecución da sentencia. Se non entendeu lea esto, máis claro non atopei o que semellaba tan complicado.
Mentras tanto, aprobouse un plan xeral para toda a cidade que supuña a aprobación deste ámbito tal e como estaba. Esto é, o Concello pensou que con esta solución, a sentencia negativa estaba arranxada polo novo procedemento, que esta vez se supón que cumple cos requisitos formais pertinentes. Esto é, existe unha situación de inexecución de sentencia, polo desenvolvemento dos novos procesos administrativos (o novo PXOUM). Para La Voz de Galicia esto se traduce en que o tribunal non acepta esta solución, pero sí o legalismo da inexecución da sentencia. Se non entendeu lea esto, máis claro non atopei o que semellaba tan complicado.
folga xeral
Algo falouse estes días co conto da reforma laboral da importancia de evitar a existencia de convenios colectivos, pasando as funcións destes ás empresas particulares. A escusa é que un ámbito laboral pode non se axustar á realidade dunha empresa particular, que se vería obrigada a pagar ós seus empregados uns soldos que para a súa realidade concreta é imposible de asumir.
Un exemplo do que esto significa é que se un convenio leva ano e medio por asinar ou simplemente por executar nun ámbito laboral que non chega nin a mileurista, imaxinemos o que esto significaría se dependera das empresas individuais. Poderían os traballadores convocar unha folga, por exemplo os de Zara, os de Mango ou os de Adolfo Domínguez? A única forza dos traballadores é o seu número e nun conflicto laboral sempre existen dúas partes.
Un exemplo do que esto significa é que se un convenio leva ano e medio por asinar ou simplemente por executar nun ámbito laboral que non chega nin a mileurista, imaxinemos o que esto significaría se dependera das empresas individuais. Poderían os traballadores convocar unha folga, por exemplo os de Zara, os de Mango ou os de Adolfo Domínguez? A única forza dos traballadores é o seu número e nun conflicto laboral sempre existen dúas partes.
jueves, julio 01, 2010
revolucións veraniegas
Que hai moitos vigueses que pensen como Mariam García non lle dá dereito a dicilo en voz alta e moito menos a, unha vez dito, non se disculpar, por suposto. Un pensa que este bialcalde non o debe de estar facendo mal cando a oposición non atopa mellor argumento que éste ou que esta oposición non dá para mellores argumentos, que todo pode ser. A expresión é desas que califica máis a quen a di que a quen se dirixe, por moito que, como dicimos, creamos que hai moitos que a asinarían.
Agora que hai temas importantes que van saíndo e que levaban varios anos parados, con dirixentes de todas as cores, e que mesmo empezamos a pensar que é normal tragar con certas cousas, xa sería para nota non digo o de solucionar o dos derrubos pendentes na cidade, senón simplemente arranxar aquilo do que aínda houbo quen presumiu diso no seu día.
Agora que hai temas importantes que van saíndo e que levaban varios anos parados, con dirixentes de todas as cores, e que mesmo empezamos a pensar que é normal tragar con certas cousas, xa sería para nota non digo o de solucionar o dos derrubos pendentes na cidade, senón simplemente arranxar aquilo do que aínda houbo quen presumiu diso no seu día.
cómo funcionamos
Onte volvín do Morrazo pasadas as oito e media. Cando entraba en Vigo, á altura na que a AP9 se divide entre a saída a Vigo e a continuación ata Baiona, o tráfico estaba parado, os automóviles ralentizaban a súa marcha co conseguinte perigo de colisión. Esta ralentización comenzaba nada máis sair da ponte de Rande. O motivo desta perigosa ralentización e parálise do tráfico tiña un motivo: os conductores non se querían perder o accidente ocorrido na outra dirección. Moitas veces teño escoitado que cando un ve unha ambulancia atendendo un accidente na carreteira é normal ralentizar a marcha ó máximo por se pode botar unha man, ata mesmo é aconsellable parar. Non comparto moito esa idea, posto que se hai unha ambulancia, a atención está xa asegurada, e a repentina ralentización do tráfico, crea aglomeracións de coches e riscos para os que veñen detrás.
O de onte non tiña nin sequera esta xustificación. hai que ser moi estúpido, vendo un accidente, ambulancias e policías, que un pode axudar freando o seu coche, saltando a división dunha autopista e atravesando catro carrís. Máis ben penso que facer algo así so pode empeorar as cousas, ainda que sexas House. E por riba House non existe.
O de onte prefiro pensar que se debeu á estupidez natural do ser humano de se crer que podes ser House se o propós, antes que á emoción de comprobar de primeira man a presencia dos coches destrozados e os corpos feridos.
O de onte non tiña nin sequera esta xustificación. hai que ser moi estúpido, vendo un accidente, ambulancias e policías, que un pode axudar freando o seu coche, saltando a división dunha autopista e atravesando catro carrís. Máis ben penso que facer algo así so pode empeorar as cousas, ainda que sexas House. E por riba House non existe.
O de onte prefiro pensar que se debeu á estupidez natural do ser humano de se crer que podes ser House se o propós, antes que á emoción de comprobar de primeira man a presencia dos coches destrozados e os corpos feridos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







