el ojo de chaves

El ojo de Chaves, que todo lo ve, acaba de recordar que el hospital de la Cruz Roja no pagó su cuota de cinco pesetas anuales mientras él era parte del gobierno municipal y la actual presidenta de la Autoridad Portuaria alcaldesa de Vigo. Ahí está, ya lo tiene. La solución para evitar que cierre el hospital en cuestión. Quizás si el hospital pagara las 50 pesetas que adeuda, el proceso podría paralizarse en el juzgado por un absurdo, pero esto a Chaves, que todo lo ve, le trae sin cuidado.

Quizás sí le importen los setenta trabajadores que se quedan en la calle, o los casi dos millones de euros que se han entregado a este hospital el año pasado desde la Xunta de Galicia (seis veces más que cualquier otro hospital concertado con el Sergas) o los setenta enfermos crónicos que se quedan en la calle. O quizás le parezca aceptable la solución planteada por la conselleira Pilar Farjas de no hacer absolutamente nada o la previsible de su excompañero de corporación viguesa Javier Guerra, y actual conselleiro de Industria, de aceptar el ERE que supondrá el cierre definitivo de ese hospital.

Preguntar a dónde han ido los millones de dinero público regalado por la Xunta de Galicia a Cruz Roja no le parece tan interesante como las cinco pesetas anuales a don Ignacio López Chaves, el lince que todo lo ve. Según él esto basta para evitar que los enfermos queden en la calle y sus cuidadores en el paro: que Caballero construya un hospital local donde sólo tendrían cabida los enfermos y menesterosos de buena familia o de comprobada conducta cristiana sería la solución ideal, por supuesto.

Vale que no tenga muchos argumentos con los que defenderlo, pero la ausencia de buena lógica nunca fue impedimento para que López Chaves abriera su boca.

los políticos

El otro día hablaba aquí de la tendencia de algunos medios a darle cobertura a ciertas tendencias políticas de corto alcance intelectual, pero de importantes consecuencias sociales. Esa absurda manía de considerar interesante a quien dice en la plaza pública que los políticos son unos mangantes sin aportar ninguna prueba es lo mismo que darle un micrófono a una señora que cree que la homosexualidad es una cochinada porque el semen se mezcla con la caca.

A veces entiendo que puede ser complicado intentar discernir lo que tiene sentido, lo que merece ser escuchado, de lo que no. ¿Qué es más interesante? ¿El dedo griego de Aznar o la invitación a la felación de John Cobra? ¿Acudieron a clase de Educación para la Ciudadanía alguno de ellos? ¿Y su público? (Por cierto, que ambos justificaron su gesto de idéntica manera, pero al menos uno de ellos no lleva escoltas). Por supuesto que todo el mundo tiene el derecho a ser escuchado, faltaría más. Pero eso no significa que todo el mundo tenga derecho a que su opinión deba ser tenida en cuenta. Por ejemplo, mi opinión sobre la física nuclear es una mierda de opinión, no tengo ni idea del tema y, si alguien me ofreciera algún dato, no podría contrastarlo con nada. Quizás con la central nuclear de Springfield y la risa nerviosa que me provoca, pero poco más.

Habrá quien piense que mis sentimientos son muy respetables y, por lo tanto, deben ser tenidos en cuenta. Por ejemplo, si un cafre tortura y asesina a una chica indefensa y sale a la calle a los pocos años porque cuando cometió su crimen era menor de edad, mis sentimientos de pánico pueden llevarme a pensar que es lógico mi terror y mi deseo de que continúe en la cárcel. No sólo mis hijos pueden ser torturados por este sujeto, sino que incluso su ejemplo puede cundir, aumentando la amenaza. No faltará quien se anime a seguir este ejemplo, viendo lo barato que le salió la fechoría al primero que la perpetró. Y gente mala siempre hay, en mi oficina, sin ir más lejos, hay un tío que siempre aparca en la plaza reservada a minusválidos y aún presume de eso, el tío. Y, si tiene alguna duda, pregúntese ¿le gustaría que le hicieran eso a su hija o a su madre? Ahí le hemos dado, puesto que nadie quiere que torturen y asesinen a sus hijas y madres, todos deseamos que se encarcele indefinidamente a quien pueda hacerlo. Para que no pueda repetir esta conducta y para que no cunda el ejemplo. Dos más dos son cuatro, aquí y en la China.

Este razonamiento no tiene en cuenta determinados aspectos, como que nuestra conducta social está regulada por leyes, de la que destaca la Constitución, que se empeña en no estar pensada para acabar con los malvados, si no para defendernos a todos nosotros; ni se tiene en cuenta los complicados pasos del desarrollo personal, intelectual y social de los individuos; ni la realidad carcelaria y el poco atractivo que ejerce su planificación a largo plazo; ni la complejidad de nuestro sistema legal y legislativo, diseñado para garantizarnos la mayor fiablidad y tranquilidad efectiva; o el alto atractivo que tiene la publicidad de determinados aspectos de nuestra personalidad colectiva; o los datos estadísticos de criminalidad que nos garantizan una seguridad absoluta si cumplimos con ciertas normas de conducta dictadas por el sentido común.

Y llegados a este punto usted me dirá que todo esto le da mucho por el culo, que lo quiere es que no maten a sus hijos ni tener miedo de que esto pueda suceder algún día. Esto es un enroque, muy legítimo, pero que nada aporta al debate. Cuando a uno le dan por el culo poco puede razonar o poco dispuesto puede estar a adoptar otras posturas. Lo que usted pueda opinar al respecto no interesa y no tiene usted derecho a que se le tenga en cuenta si no es capaz de aportar nada al tema. Al menos, pregunte, hombre, y quizás alguien le responderá, aunque sea google.

Así que ahora, volviendo al tema: ¿cómo saber qué es lo relevante?, hay una pista inconfundible que nunca falla: aquel que atenta contra el sistema que garantiza que la voluntad popular es la que ha de gobernarnos no merece ser tenido en cuenta.

grupúsculos

Cando apareceu Galicia Bilíngüe ninguén tomouna moi en serio. Un pequeno grupo de fanáticos que non tiñan representación e que defendían cousas tan absurdas como que un rapaz teña o dereito de non acadar obxectivos impostos pola Consellería de Educación relativos á adquisición de habilidades lingüísticas. O vello problema de decidir se se pode aprobar a un rapaz que coñece datos da historia, pero que escribe "istoria", resolvíase, no caso do galego, nun absurdo plumazo. Cando acudían a argumentos tan carnais como que unha nai é mestra, enfermeira, psicóloga, mártir e virxe, ¿quén podía dicir que non? Polo menos a nosa nai foino. Aínda que isto supuxera que podían decidir qué é o que os fillos deben aprender ou non, os medicamentos que deben tomar, ou a carreira que deben de estudar. Argumentos insostibles e paixoais, pouca representatividade e creación de necesidades nas que ninguén reparara ata entón.

A responsabilidade dos medios en lle dar as a Galicia Bilíngüe é evidente. Que unha señora queira que o seu fillo non sexa ensinado en galego, non é unha noticia reseñable nin antes nin agora. Que haia mil en Galicia entre máis de 375.000 alumnos, tampouco. Onde está a maioría silenciosa?

Algo parecido a esta estratexia está a acontecer dun tempo a esta parte. Máis concretamente dende o tempo en que apareceu unha asociación de presuntos profesionais da Enxeñería que tanto falan das obras de humanización, como do Ave, como da fusión das caixas, como das obras ilegais que se realizan no porto de Vigo ou ó día seguinte descubren un día que os mínimos que cobra Aqualia son abusivos. Os promotores deste novo grupúsculo foron expulsados das súas asociacións anteriores, así que montan outras novas dende as que poder autorepresentarse como posuidores da verdade sacada das entrañas.

Que Aqualia cobra de máis é certo, que é unha vergoña o do porto, tamén, e que o Ave vai lento sabémolo dende que Fraga e Porro decidiron que a Vigo vendría un tren de segunda; que o alcalde esaxera cos asistentes ás manifestacións ou que as obras son molestas non son argumentos ningún deles mellores que defender que os coches máis caros deberan de poder correr máis pola carreteira, que o solo debera de ser máis barato ou que a actual crise non é inmobiliaria. Mesmo son argumentos parecidos a dicir que cando a xustiza actúa na nosa contra faino porque nos ten unha manía inxustificada, que o incumplimento masivo da lei debe levar a cambiar ésta ou que Rosa díez é "unha luz de esperanza". Vivir na auga provoca ablandamento cerebral.

O que é realmente preocupante é o espazo concedido nos medios a estes persoeiros que non so non aportan nada que non se diga na barra do bar, senón que ademáis aparecen investidos da seriedade e profesionalidade que se lles supón cando alí aparecen. E logo hai quen ten clarísimo a culpa da crise dos medios.

==========================

Actualización: Este grupo, dentro da estraña estratexia que manteñen, e coa complicidade dun medio en concreto, non dubidan en ciscarse na representatividade democrática das institucións do Estado e propor unha alternativa de escuros intereses económicos. Nin podo entender porque lles fan caso nin en qué mente calenturienta pode caber a lóxica dese razoamento.

santo ladrón do bingo

Dous millóns longos de pesetas por acosar por medio de pintadas ó benquerido tenente de alcalde Olveira piden para un tal Alfonso Pillado. Dá certo reparo repetir as obscenidades que escribía o tal Pillado sobre o bialcalde, pero posto que o Faro de Vigo faino sen reparos, pois non serei eu menos: ladrón, borracho ou corrupto eran as favoritas.

A cousa ven de cando Pillado era representante sindical de Ximnasio Pazos, a empresa concesionaria das piscinas viguesas e que no lonxano ano de 2002 parecía ter certa vinculación coa empresa Gaia. Como representante sindical non pareceu deixar un bo sabor de boca entre os compañeiros, acabando o representante sindical uxetista cunha condena por ameazas ó compañeiro da Cig, a parte da perda deste cargo e o cambio da empresa da concesión das piscinas municipais.

Este bo home algo máis debeu de perder polo camiño ademáis do posto de representante, posto que sumou unha orde de alonxamento de Olveira hai ben pouco e mesmo unha condea do pleno polos malos ratos pasados por Olveira.

Tendo en conta que cando se fala de concesións de piscinas falamos de máis de cen millóns de pesetas ó ano, estas convendría levalas con máis tino. Por exemplo, pintando enriba das pintadas.

as oportunidades

Vigo ten moitas oportunidades pedentes. A de crear un porto sen empresas alleas ó mesmo, a de crear solo industrial, a de potenciar a universidade, a de conectarse con Portugal e o norte da península por vías dignas, a de crear un espazo metropolitano, a de recuperar o seu casco vello, a de dignificar o seu casco histórico, a de crear sinerxias culturais que a poñan de novo na vangarda intelectual, ...

Pero para La Voz de Galicia, a oportunidade perdida é pór escaleiras mecánicas nas costas. Visión de futuro, capacidade de aglutinar esforzos, e creatividade urbanística é o que esta cidade necesita. O que perdemos realmente é a oportunidade de non pór a algún de concelleiro de urbanismo.

En calquera caso, e facendo un repaso polas cidades mencionadas na reportaxe, comprobamos que en Burgos as escaleiras mecánicas son un proxecto fóra do Plan E que aínda está a ser estudado, por non mencionar que o seu casco vello é moito máis amplo que o vigués, como corresponde ós pasados medievais de ambas cidades. O caso de Tarragona é parecido, so que aquí sí que entran no Plan E. En Toledo estas escaleiras están pensadas para acceder por medio do monte que separa ambas partes do casco vello, ou sexa, algo así como pór escaleiras no monte do Castro, non na cidade. No caso de Vigo non se unirían espazos habitados. E o mesmo que en Toledo sucede en Vitoria. En Bilbao existen varios tramos de escaleiras mecánicas nun casco vello bastante maior que o vigués e en moito mellor estado. Quizás as de Lleida sexan as máis adecuadas para o casco vello de Vigo ou mesmo para pasar dunha rúa a outra, desas que hai entre Beiramar e Hispanidade, por exemplo. Supoño que no fondo, sí, que teñen razón na Voz, e perdimos unha oportunidade de unir a nosa catedral coas rúas inferiores.

inaudito

Existe unha costume moi fea que teñen as administracións públicas e mesmo moitas privadas. Cando un pleitea contra elas, sempre, sen que existan practicamente feitos contrarios a isto, recurren todas as sentencias condenatorias. Mentras que o cidadán ou empresario que pleitea ten que se enfrontar a custes de cartos e tempo e esforzos persoais que supoñen os xuizos, a administración sempre leva ó caso extremo a defensa dos seus intereses. Un pode pensar que o fan porque total son cartos públicos e non lles importa invertilos. Ou tamén pode pensar que é porque precisamente se trata de cartos públicos que a administración intenta ata o último extremo defender o seu punto de vista, aínda correndo o risco de perder máis. Cando un está convencido de ter razón non lle importa chegar ó final, e máis se isto supón a defensa dos intereses xerais, como se supón que fai administración.

Pero ningún destes intereses impórtalle á Figueroa, o quenta caderas do Pp, que solicita que o Concello renuncie a pagar menos cartos á empresa Miraflores polo contencioso que manteñen. Estamos seguros de que Figueroa terá importantes motivos para renunciar ó recurso que pode aforrar ó Concello preto de un millón de euros. Do mesmo xeito que seguro que tambén soltaría os 300 millóns de euros á promotora pola indemnización de Finca de Conde, a mesma que recibiu unha licencia irregular asinada por el mesmo. Este señor seguro que sabe ben para quen goberna.

puntos de vista

ben sei que non é o máis interesante do mundo, pero hoxe aparecen na prensa os argumentos dados polo porto de Vigo para comenzar as obras da nova terminal de cruceiros sen solicitar previamente licencia municipal. Se estas obras foran exactamente eso, unha nova terminal de cruceiros, así majiña e iso, pois non habería problema. Bastaría con facer un cambio no plan de usos do porto respecto ós lugares onde se ubica actualmente e onde se queren ubicar, e aquí paz e despois gloria. Para facer este cambio, habería que presentar estudos que o xustificasen, aprobacións medioambientais e urbanísticas, económicas, e logo convencer ó consello de porto, onde o Concello ten representación. Nada demasiado complicado, pero que que leva tempo, claro.

un pensa que este tempo está perdido por ter empezado a obra sen facer nada de iso. Pero evidentemente non serei eu quen saiba máis que os responsables do porto, que preferiron o camiño curto.

o que ven hoxe na prensa chama a atención pola variedade de argumentacións esgrimidas para defender esta postura. Mentras que no Faro de Vigo prefieren recoller os xurídicos, na Voz de Galicia, dentro desta deriva intelectual que os caracteriza dende hai tempo, prefieren esgrimir os mafiosos. Esto é, as obras empezaron porque os empresarios do sector o consideraron necesario, como se o porto de Vigo non lle pertencera á cidade, ou ó Estado, senón a un grupo de señores que teñen concesións temporais sobre o seu solo e as súas instalacións. E eles deciden a impotancia ou a necesidade das actuacións que se teñen que levar a cabo alí, e non os órganos de dirección e representación que gobernan nesta parte de Vigo.

fai ben o edil de urbanismo en lle esixir á presidenta portuaria que lle explicite eses informes que avalan a obra que se quere levar a cabo. Se algún técnico de porto é capaz de definir como "instalación portuaria" os locales de copas ou a fonte cibernética que se queren construir alí, e non como "equipamento recreativo", Porro xa non terá que recurrir a "técnicos" expertos e externos, dess que cobran un dineral por dicir o que lles mandan.

a alternativa é máis doada aínda: dicir que isas son cuestións técnicas que non importan demasiado cando "está en xogo o puchero". Total, pasou tres anos na alcaldía facendoo precisamente iso.

a fonte cibernética

Anda a cousa revolta no porto, cousa que era de prever, posto que cando Corina e Caballero se atopan, saltan chispas, e non de paixón, aínda que os hai que pensamos que tambén. A cousa é que Corina quere facer unha fonte cibernética e un xardín de inverno e bares de copas e cousas preciosísimas para que os turistas digan que como Vigo nadiña. E isto faino onde había unha nave horrible de fea, chea de bichas e po que lle chamaban "as naves da froita". Debía de haber kiwis podres alí e algún empresario esixiulle a Perly que a tirase e fixera unha preciosidade para os cruceristas. E a Perly, que so sabe defender a súa autonomía e representación estatal ante o Concello, pero non ante un señor empresario de moito lustre, pois fixo o que lle mandaron.

O Concello, pola súa parte, que lle ten unha tirria que non pode con ela, por fodela, mandou que parara a obra coa burda excusa de que non solicitou permiso para facer tal cousa. E así está a situación.

E un, que non pode quedar parado ante tamaña desfeita, pois buscou se ten razón a Perly, que so quere o ben para a cidade, crear riqueza, postos de traballo e se cabrea cando lle xogan co puchero; ou ten a razón o bialcalde Caballero, que é un demagogo e máis feo que o carallo, por moito que sonría.

E así atopei quen opina (.rtf) que a Administración do estado debe sempre solicitar permiso municipal para realizar obras, existindo so duas excepcións: casos de urxencia ou interés público e casos de casos de grandes obras de interese xeral. No primeiro caso (páx. 13), en caso de axustarse ó Plan de Usos do Porto, a licencia debe solicitarse, posto que é un acto de natureza regrada. Esto é, se non hai máis problemas, pois o concello debe dar a licencia sen máis. Nesto de "actos reglados" o Figueroa é un lince e bastaba con lle preguntar. Agora ben, a urxencia debe de estar moi clariña e no parece que unha fonte cibernética sexa o máis urxente do mundo precisamente. E, en calquera caso, é necesario modificar primeiro o Plan de Usos do Porto.

A outra opción para non solicitar permiso ó concello é o interese xeral (páx. 19). Por exemplo, para facer un recheo. O concello non ter xurisprudencia sobre a auga, que depende de Portos do Estado, polo que non necesita licencia municipal. Agora ben, unha vez feito o recheo, éste pasa a estar no territorio do Concello, como no caso da famosa nave da froita, que xa estaba feita. E necesitaríase polo menos avisar ó concello, pero non solicitar licencia para arranxar, construir ou conservala.

E chegados a este punto, un pódese preguntar ¿e a fontiña de marras é de interese xeral? No surrealista caso de que alguén pensara que sí, isto non eximiría ó Porto de Vigo de someterse ó ordenamento urbanístico do porto, expresado no Plan de Usos. E parece ser que éste non contempla o uso dese solo portuario para fontes, xardíns ou tendas, senón para meter froita dentro. Mesmo parece que neste caso o Tribunal Supremo ten dito que:

"(...) a competencia do Estado sobre portos non pode xustificar a exención de licencia municipal en aqueles casos nos que as obras de construcción ou conservación, aun realizándose na zona de servicio portuario, non afectan propiamente a construccións ou instalacións portuarias, senón a edificios ou locais destinados a equipamientos culturais ou recreativos, certámenes feriais e exposicións"

Parece ser que estes do Tribunal Supremo non entenden tendas e bares para cruceristas como "construccións ou instalacións portuarias", senón "equipamentos recreativos". Sobre todo tendo en conta que a mesma presidenta da Autoridade Portuaria recoñeceu en numerosas ocasións que os bares e restaurantes o serán para "uso turístico". Claro que mesmo dixo que non ía tirar as naves por ser "un tipo de arquitectura muy característica del recinto portuario vigués, -e- que aconsejaba no demolerlos, sobre todo por su valor histórico, ya que fue en esa zona donde se gestó lo que hoy es el puerto vigués".

Vamos, que parece que nun estado de dereito hai quen segue a pensar (doc.) que por moi preciosa e importantísma que sexa unha obra, por moitos postos de traballo, cartiños quentiños baixo o brazo e flores de cores que supoña, hai que cumplila lei. Menudo rollo.

a manifestación

Ante todo, debo pedir desculpas polo pouco que paso por aquí. Cousas do chollo, xa saben. E xa, entrando en materia, hai que falar do tema estrela. Non, non é o novo acondicionador de Corina, que tamén o merece. Nesta ocasión o que toca é a manifestación contra a fusión, por Vigo, contra Caixa Galicia e eses trapalleiros de Coruña, polo aceite do motor económico de Galicia e todo iso.

O primeiro teño que dicir que me resulta absurdo sair a se manifestar en defensa dunha entidade bancaria, sexa caixa, banco ou prestamista xudeu. Vale que un se manifeste polo quiosqueiro da esquina, se lle queren tirar abaixo o chiringuito, pero, home, falamos dunha caixa, desas que non pagan case impostos, que cobran por entrar nas sucursais, que fan contratos de lixo, que se teñen aproveitado das necesidades da xente, prestando cartos ó construtor de vivendas e ó comprador das mesmas, que che deixan 6.000 euros e tes que lles devolver 7.000. Non sei, pero o meu tempo e as miñas enerxías non son tan abondosas como para usalas en defensa de quen ben se pode defender soíño e, se non pode, pois telo pensado antes, cando me cobraron o préstamo ó 9%.

Por outra banda teño que dicir que a galeguidade dos cartos nunca vino moi craro. Sobre todo cando enche a boca de quen non é capaz de defendela cultura, o patrimonio ou a lingua do pais. Ou nin sequera é capaz de consensuar un estauto, no que a "galeguidade" non pode ser definida como nación. Joder, para iso, xa temos ó outro Gayoso.

Vamos, que a única conclusión clara que saco é que onte gañou Caballero, que ben podería ter montado unha manifestación de 5.000 persoas e facelo ridículo. Din que houbo entre 20.000 e 30.000 persoas, o que non está nada mal para ser martes. Pódese dicir que son menos que os seus votantes, que so representan menos do 10% da poboación viguesa e que House o pasaron ós mércores. O principal problema do bialcalde é a súa boca e onte deixouno ben clariño.

Hai quen asombra de que o viguismo tire tanto, como se o viguismo foa un mero "Villarriba contra Villabajo" e non unha rémora franquista que convendría ir poñendo no seu lugar. Se de algo pode estar orgullosa esta cidade é do seu sindicalismo, da clase traballadora, que segue a ser a inmensa maioría, dos avances acadados pola caste política, a pesar de non ser capital de provincia, da súa paisaxe e peculiar orografía, dos seus montes e patrimonio cultural, industrial e urbanístico, único dende o século XIX, para ben e para mal.

Pero das súas empresas, pois, a verdade. Sería como enorgullecer de que Adolfo Domínguez sexa ourensán.