a mafia

Qué se necesita para que un xuizo contra un alcalde do Pp vaia adiante? Pois que chegue unha xuiza nova e faga en catro meses o que non fixeron outros en dez anos.

O que se fixo de toda a vida con dúas horas de cama acabou no caso do gordo porriñés cun escándalo.

Aínda que pareza o contrario, José Manuel Barros non chegou a comerse á súa secretaria.

os aparcamentos

Xa houbo quen o dixo antes ca mín, pero pídeme o corpo repetilo: os seis aparcamentos que se constrúen no centro deberan ter sido modificados ou anulados se queremos un centro da cidade máis viable. Se a tendencia é encher o centro de Vigo de centro comerciais, de centros oficiais e de vivendas, de aparcamentos, etc. ¿qué motivo pode haber para que a xente non traia o coche ó centro da cidade e o deixe onde boamente poida? E boamente poida non inclúe alugar durante vinte anos unha praza polo custe do coche. Quizás unha alternativa, á que lóxicamente parecen tender os veciños sen necesidade de "plans estratéxicos" é a de deixar o coche lonxe do centro e buscar o servicio público.

A poboación hai tempo que escapa de Vigo a fume de carozo, buscando a calidade de vida que a cidade lles nega, ocasionando non so a sangría económica que supón o cobro de taxas varias, senón a perda de identidade nun territorio xeográfico concreto que poida chamarse "Vigo" sen pensar nun mapa que vaia de Baiona ó Morrazo. Por non mencionar a tendencia á desconcentración das vivendas que tantos cartos custan ó erario autonómico.

Mentras a mentalidade oficial pase por crer que a responsabilidade de gobernar é unicamente a de pedir cartos, mentras o viguismo rampante teña praza pública onde manifestar calquera tontería que se lles ocorra, mentras que algo tan sinxelo como aumentar as prazas de formación profesional para traballar na automoción non se lle ocorra a ningún xenio da Xunta, ou os saboteadores sen botellón por medio pensen que poden máis que o lexítimo goberno, o alcalde perda o tempo respostando a un estudio levado acabo por máis de 100 sabios descoñecidos e invitando a vellos amigos para lle contar o ben que nos va dende que está el dirixindo os nosos destinos, esta cidade non acabará de atopar o xeito, por moito que nos repoñan beirarrúas (que ben está) e nos saquen os velliños á rúa a darlle a tabarra ós turistas.

Eso sí, seguimos sendo o motor espiritual de Galicia.

os tempos son chegados

Pois non, a cousa non vai da fusión das caixas, que de marranadas non é bo falar en público e mesmo hai quen di que tampouco en privado. A cousa é máis pola cousa de decidir quén vai ir na cabeza da lista do Pp para as vindeiras eleccións municipais.

Que Perly sería a ideal non o nega ningures, por suposto. Muller emprendedora onde as haia, o mesmo prohibe as caixas de madeira no porto nunha xogada sen precedentes causada pola "mala tradución do inglés ó galego", como lle bota a culpa ó papel calcante ós atrasos nos postos fronteirizos. E para que non se esquezan dela nos medios, non se corta en facer unha rolda de prensa para protestar polos retrasos neses postos, en lugar de avisar ó Ministerio de Sanidade de que os ten a disposición gracias ó seu predecesor, Jesús Paz. Se foi capaz de paralizar a súa posta en marcha case un mes para poder darlle caña ó goberno, que non se estrañe de que os empresarios non quixesen que andara preto.

Claro que non todo son sinsabores, que algunha alegría hai. Por exemplo, estivo duas noites sen durmir pensando nas cores que ía pór nunha fonte alá, no porto. Fonte que, por certo, é ilegal según o plan especial do porto, ese que tanto gosta de exhibir cada vez que ten un micrófono diante. As cousas son según a cor con que se as mire, claro.

O caso é que mentras Louzán vai a tiro fixo, utilizando tránsfugas deses que o seu partido condena coa boca pequena e logo o nega na mesma frase, Perly pensa seriamente en facer obriñas desas divinas que ocultan as súas intencións. Por exemplo, "humanizar" para quen teña un iate, do mesmo xeito que cando foi alcaldesa humanizou para quen vivira na Praza de Compostela.

as sentencias xudiciais

Por un lado temos que o Tribunal Supremo considera que non asegurala ensinanza do galego (impartir so a asignatura de galego nesta lingua) sería discriminatorio con esta lingua oficial. Por outro temos que outro xuiz defende que o galego non ten utilidade práctica. Pois claro que non o ten, para algo inventouse o esperanto, claro, para quitarse de mamarrachadas. En realidade o que quería dicir o xuiz é que unha muller separada debe depender do seu marido á hora de escoller un traballo, como se os tempos deran para tanto.

O caso é que, mentras que a segunda sentencia non parece ter alarmado a ningures, a primeira deixa a todo o mundo contento. Os de Galicia Bilíngüe porque cren que así Feijoo xa pode cambiar a lei para defender a educación diferenciada (o que, por certo, a mesma sentencia recoñece como "un absurdo"). A Xunta de Feijoo porque agora resulta que o Plan de Normalización Lingüística do Fragasaurio xa non lles parece un erro. E ós defensores do idioma por motivos evidentes.

Malos tempos para aqueles que se sinten atacados coa presencia da lingua propia. Por un lado, os galegos querendo invadir as ondas herzianas de leoneses e asturianos, e por outro, a promesa de que o "periodismo de hinbestigación" vai atopar lugar en Galicia.

amor/odio

O bo de selo segundo no goberno é que che permite seguir sendo oposición ó mesmo tempo que gobernas, ou polo menos así foi ata que Psoe e Bng perderon a Xunta de Galicia. Dende entón decidiron que as cousas feas se din de portas adentro, que xa ten bastante coas que soltan dende o Pp. Así non é de extrañar que certa prensa, aínda vivindo noutros tempos, fale de "abrir brecha" entre Bng e Pp. Abrir brecha entre goberno e oposición deste xeito xa se entende. O Atlántico hai que lelo sempre en clave, como na guerra fría. Así, cando menciona o tema do millón de euros que calcula o Pp que custa a pedra retirada do casco vello, hai que buscar referencias na blog de Vigo e o pelotazo da pinacoteca. ¿Por qué o millón de euros? Para compesar a compra dos inmobles, claro. Todo cuadra no fantástico mundo do Atlántico.

Así, o Fallo de Vigo escolle, mellor que a foto do camión levando a pedra, a foto da pedra no almacén de Barreiros. O titular inclúe as palabras "Pp-desaparecida" e "Bng-almacenada". E logo o lector que xulgue. Tamén lle dá á probe edil popular no tema das rampas, posto que polo visto descoñecía que con certo grao de inclinación non hai cadeira de rodas que as suba ,polo que a normativa europea permite as escaleiras. Con tan pouco tempo para facelas obras se ve que non lles deu a cachola para pensar nada mellor nin a uns nin a outros.

O caso é que as obras están a piques de rematar (o plan E esixe que rematen todas este ano) e as inauguracións e a cousa de pasear e presumir de farolas e beirarrúas vai pór mala á oposición. Se a esto lle sumamos que temas como a Pinga de Leite están a mudar de bando e deixando en mal lugar á Xunta de Galicia, é normal que o Pp vigués non teña os seus mellores días. Co ben que terían quedado abrindo ese edificio para albergue provisional ou definitivo e se tiveron que meter en máis obras. Ou polo menos poderían propor que os empresarios poidesen buscar entre os indixentes ós traballadores que necesiten. Xa postos, peores teñenas feito.

Dende aquí propoñemos ó Pp que contacte coa señora da foto, que non se queixa do precio da heroína que ven de comprar, senón da seguridade dos seus raparigos. E que se faga acompañar do redactor da nova que enlaza, que seguro que coñece a diferencia entre "Sorprendentemente, encima del aparcamiento del número 2 de Esperanto se encuentra la calle" e "Sorprendentemente, debajo de la calle Esperanto se encuentra el aparcamiento del número 2 de esa calle"

¿Aquí mesmiño acabo de ver a un neno fumándose un peta? Con este olliños verdes que Deus me deu.

bioética

A nosa pía conselleira de sanidade Farjas, a mesma cuia "coruñosidade" non molesta á prensa viguesa cando decide reducir un trinta por cento o número de camas do novo hospital da cidade, ven de nombrar a dous novos membros do Comité Galego de Bioética. O Comité en cuestión é o encargado de emitir informes non determinantes sobre bioética (como os lectores máis avezados xa sospeitarían) para a Consellería de Sanidade. Xa sabedes, por exemplo, qué é mellor?, investir en técnicas baseadas na manipulación de células nai ou na amputación de órganos para loitar contra o cancro? Ademáis o Comité é a referencia á hora de que os hospitais tomen determinadas decisións sobre tratamentos paliativos, por exemplo.

O caso é que ata agora este Comité o formaban médicos, biólogos, farmaceúticos, psicólogos e licenciados en dereito. Cada un do seu pai e da súa nai, supoñemos, pero polo menos se lles inferían os coñecementos básicos para opinar sobre estes temas. Eu coñecín a un deles e de bioética non é que soubese demasiado, os seus temas eran outros. Pero vamos, que polo menos algo sabía sobre a repercusión psicolóxica sobre determinadas decisións.

A Farjas, que sabe ben que un ateo non ten forza moral para opinar de nada, notou que este Comité coxeaba por algún lado. Así que decidiu meter nel a un teólogo, especialista en falar sobre a sexualidade dos síndromes de Down e criticar a este mesmo Comité, manifestarse abertamente contra a eutanasia (e de paso criticar a Prisa, aínda que non veña ó caso), defendela violencia policial ou criticar a nova lei sobre o aborto. Esta marabilla da intelectualidade galega ademáis dirixe unha residencia universitaria.

O outro membro proposto é directamente un cura que, para mostrar o aberto que é non dubida en declarar que "non ten problemas en falar con calquera". Supoñemos que esta manifestación faina coa esperanza de que lle chamen da Noria para o debate no lado de Miguel Ángel Rodríguez. O maior mérito sanitario que lle atopamos a este home é o de retirala auga bendita das igrexas de Vigo para evitalo contaxio da gripe A.

Efectivamente, o que o Fragasaurio non se atreveu a facer, faino Feijoo sen complexos.

o futuro

Mentras que Figueroa lle garda a cama quente a Corina Porro, esta faise de rogar dentro do Pp. A cousa non está nada clara. E se hai uns meses dicía que ela era a candidata para as próximas eleccións municipais, agora resulta que de mirar tanto hombretón de traxe e cheiro a tabaco facéndolle as beiras, dalle peniña abandoalo porto. Claro que con esta muller nunca se sabe, que o mesmo pode empezar unha noticia dicindo aquilo de

"Corina Porro continuará en Vigo en lo que resta del mandato municipal, descartando así cualquier puesto en la Administración de la Xunta en Santiago, según pudo confirmar este diario de fuentes solventes" (Atlántico Diario, 14-04-2009)

Como pode resultar que diga que

"Estoy tan segura de que el PP va a derogar el decreto del gallego en la enseñanza si gana las elecciones autonómicas que en caso contrario estoy dispuesta a dejar la política" (La Voz de Galicia, 29-01-2009).

E con todas estas, a ver con qué cara vai ir ó colexio máis caro de Vigo a dicir que ela apoia a libertade dos pais de escoller clases de equitación e piscina en castelán para todos os nenos de España. A resposta xa a cheira, seguro. Moito mellor seguir coa cousa das fontes multimedia, con luceciñas de cores, con parques imaxinarios de bombeiros cachas saíndo xusto diante da porta da Deputación, coas mangueiras listas para sofocar os calores. E botándolle a culpa ó goberno dos incidentes que ocorren entre empresas particulares.

Contrariamente ó que pensa ela son malos tempos para Corina. O seu posto non é "técnico", senón político (e no seu caso aínda máis) e ben podería esperar a que Ignacio López Chaves se dea unha alegría presentándose sen demasiadas esperanzas e sen aspirar nen á presidencia do partido en Vigo, que o tempo todo o cura e algo pintará o jichiño por aquí. O malo é que este carallo de Feijoo está coa cousa dos obxectivos irrenunciables e de frear a presencia de Caballero. Uns bos resultados locais do actual bialcalde poderían darlle o empurrón necesario como figura autonómica, mentres que unha derrota o mandarían ó definitivo ostracismo. A cousa non é para xogar. Iso pasa por basear o seu tirón entre marujas de colexio concertado e xubilados suscritos ó Faro.

titulares alternativos

O Pp estuda a legalización das nais de aluguer

a caridade

¿En qué queren gastarse os cartos recaudados pola Igrexa viguesa en tempos de crise? ¿En axudar ós menesterosos? ¿En reclamar maior xustiza social? ¿En axudalos presos, ás mulleres maltratadas, ós nenos, ós enfermos de sida? ¿En loitar contra a exclusión social? Se vostede ten dous dedos de frente saberá que en nada disto, que iso son cuestións menores.

Logo, ¿a ónde van ir os cartos dos fieis da Igrexa viguesa? ¿En apoiar ás nais solteiras para que non aborten? ¿En educar sexualmente á xuventude? ¿En promover a solidariedade por medio do voluntariado? ¿En apoiar ós anciáns que quedan sos?

Pois tampouco. Os cartiños dos fieis van ir á creación dun novo e imprescindible templo no barrio de Navia, onde dispoñen estes fiais doutro na vella parroquia, e dous máis en Coia a menos de dez minutos andando. Por certo, que este templo vaise construir en chan expropiado ós seus donos para facer vivendas de precio protexido e as infraestruturas necesarias. Aínda non sabemos qué criterio utilizouse para decidir que unha igrexa é un servizo más necesario que unha escola, unha gardería ou un centro de saúde.

una manita

Cuando uno se mete en berenjenales no hay nada como un buen amigo para sacarnos las castañas del fuego. ¿Que uno habla de más sobre las inspecciones fronterizas que entran en el puerto de Vigo? ¿Que se olvida de que Vigo está a la cabeza del Estado en entrada de droga? ¿Que estos controles exhaustivos se debieran de realizar en todo el Estado, aunque esa parte del Estado esté gobernada por amiguetes, como Valencia? Pues no pasa nada, siempre habrá quien nos eche una mano.

as bocas grandes

Nada máis chegar a Nova Xunta ó poder filtraban a decisión da Xunta Anterior de renunciar ó Xulgado de Familia en Vigo a cambio dun novo Xulgado do Mercantil. O decano dos xuices vigueses dicía que

era “incomprensible que el Gobierno dejara a Vigo sin el “urgentísimo juzgado de Familia”, ya que los dos jueces actuales trabajan más de un 120% por encima de los módulos, dictando casi 1.500 sentencias al año, además de resolver otras muchas cuestiones como custodias, regímenes de visitas y pensiones compensatorias o alimenticias. (...) Bardají señaló que se trata de una sala de “indudable trascendencia en el ámbito familiar y de las personas”.

Pois parece que este enfado do Señor Xuiz Bardají non estaba moi xustificado e que mesmo foi unha boa decisión, posto que hoxe mesmo lemos que

"Jaime Bardají explicaba que no se solicitará la sala - de Familia- con carácter prioritario porque el TSXG entiende que "estadísticamente" la carga de asuntos que soportan los dos actuales juzgados de Familia se "ha estabilizado" debido a que por la actual situación económica ha descendido el número de separaciones y divorcios"

Pois parece ser que a Anterior Xunta tiña razón cando decidiu que a creación dos trinta e pico xulgados galegos non ía ser posible e que, postos a escoller, melllor amarrar o seguro (o Xulgado do Mercantil) en Vigo antes de non ter ningún. A próxima vez que este Señor Xuíz fale e lle lembren que eso que na prensa chaman cuestións "técnicas" tamén son políticas sería bo que non mostrara tanto o seu desagrado e se conduxera coa mesura que o seu cargo lle esixe.

atrancos

Parece ser que aínda non rematou o bialcalde Caballero de rematala faena das "humanizacións" e xa hai quen lle lembra que a cousa non é so pór beirarúas novas e facerlle o traballo de mantenemento a Aqualia. Agora mesmo xa hai que coidalo traballo feito, mantelo limpo e sen coches enriba, que deberán estar sempre de paso. Xa este ano o traballo dos bombeiros para apagalo incendio nunha nave ilegal de Guixar dificultouse polos coches mal aparcados e a mala planificación que a Diputación realizou alí.

Sempre lle quedará a alternativa de botarlle a culpa ós demáis, como no sangante caso da Pinga de Leite, en que a Consellería de Traballo decide mandala xente a un cura a quen le gusta rebozarse nas "cacas" dos indixentes para lles convencer das súas bondades antes que disminuir o tamaño do despacho de Lucía Molares, que ocupa toda o último andar do edificio administrativo da Praza da Estrela.

E é que hai cousas que quedan ben ditas nunha cea á hora dos chupitos, pero que, home, ó día seguinte, se un o pensa, pois non lle falta razón ós viciños que queren garderías para todos e non so para os traballadores de Citroen, que xa ten a empresa a obriga de montala pola súa conta.

É como pretender facer dunha rúa creada nos anos setenta unha zona fina fina, con faroliñas desas que saen nas fotos do Pacheco, con señoras con cestóns na cachola, que é o que lembramos todos os vigueses da nosa nenez, aínda que nacéramos no `83 e vivísemos toda a vida na Travesía de Vigo. Ou pretender dicir que a "sanidade privada" son os ingresos hospitalarios e a atención pagada pola Consellería de Sanidade, as concesións administrativas das farmacias, os seguros sociais obrigatorios das empresas ou as plazas concertadas para ancianos ou as que pagan os Concellos e Diputación nos balnearios, por exemplo. Vamos, unha parvada que so se lle pode ocorrir a un viguista deses que afirman que non se necesitan tantas camas de hospital nun lugar privilexiado como é Vigo.

Por sorte, sempre lle quedará a Caballero a man de Feijoo, que solucionou o problemas dos derrubos de Vigo dun plumazo:

"En derecho hay una cosa fundamental: no se pueden causar más daños que beneficios"

Hai está, con dous collóns. Un monta un recheo ilegal, fode a costa, o futuro das xeneracións vindeiras, a paisaxe, o medio ambiente marítimo e do contorno, se cisca polo camiño na legalidade que debera protexer, e so se lle ocorre dicir ó tío que agora que está feito dá unha pereza tiralo que non compensa, a verdade. É como se un ten un Audi preparado según os consellos da seguridade oficial e decide que mellor compra un Citroen, que é máis modestiño, pero máis digno. Cousas que non teñen moito sentido, a verdade.

el papel calcante

El funcionamiento del puerto de Vigo es uno de los puntos que tengo en común con Corina Porro, no lo conozco en absoluto. Por lo visto, cuando llega un contenedor, ha de ser revisado en aduanas, por medio de un control que se llama puesto de inspeción fronteriza (P.I.F.), lo que depende del Ministerio de Sanidad. En la página del Ministerio se especifica que estos PIF´s son unicamente para aquellas cargas de origen animal procedentes de países terceros destinados a uso y consumo humano. Además, las principales empresas pesqueras viguesas tienen uno puesto en el interior de sus naves. Ocho PIF´s en total en el puerto de Vigo, más que en el Aeropuerto de Barajas o que en cualquier otro punto de España. Pues parece ser que los funcionarios a cargo de estos puestos vigueses son más bien tirando a vaguetes y acumulan el trabajo hasta ocho días. Esto no tiene mucho que ver con aduanas, cuya gestión está privatizada y cuyo control depende del Ministerio de Hacienda, pero sí que para que los chicos de Asemar trabajen necesitan el visto bueno de los PIF´s.

La Porro ya ha dicho que si dependiera de ella ni cinco minutos iban a acumular de retraso los vagos del PIF. Y si no, que dimita el Delegado del Gobierno, que algo pintará el tío en todo esto. Y por si acaso le hacen caso, ya está preparando la solución: eliminar el papel de calco:

(...) los controles documentales, que se realizan utilizando "papel de calco", originando que, por problemas de que los impresos se desplacen y den lugar a problemas de legibilidad, "se puede paralizar un contenedor", ya que "no se pide que se subsane la incidencia", sino que se solicita el documento original "al país de origen"

Haber empezado por ahí, Perly, le habrán dicho en el Ministerio. Lo del papel de calco está muy feo desde siempre. Cuando a uno le mandaban escribir cien veces "antes de p y b va m" ya le advertían que de papel de calco nada de nada, que es el "copy´n´paste" antiguo.

Y ya de finuras y complicaciones que se encarguen los técnicos, que es lo que suelta la presidenta del puerto en cuanto se ve un poco apretada. Porque la cosa de los datos marea un poco, y de 100.000 toneladas perdidas y ocho días de retraso a 120.000 toneladas y "semanas" de retraso se confunde cualquiera. Con decirte que los datos del puerto llevan desde agosto muertos de risa en un cajón que ni se sabe cuál es.

Eso sí, de los borradores hechos por Jesús Paz, los ha mejorado todos. Ha pintado una princesa montada en un caballo blanco y dando de comer a los menesterosos. O algo así respondió cuando le preguntaron por la gran cantidad de droga decomisada en el puerto que ella dirige y cuya responsabilidad no es de ningún armador ni empresario portuario de los que tanto protestan.

Lo de aprenderse la diferencia entre el plan de usos del puerto y el plan especial del puerto ya queda para el próximo post, que esto es un follón.

sánchez de dios

Javier Sánchez de Dios es uno de esos tipos que responden perfectamente al porqué de la decadencia del periodismo. Periodista artero que utiliza sus contactos para acariciar el lomo de los de siempre, ultimamente está que se sale el tío. En su última columna decide que Feijoo "se los come por las patas" a los mismísimos madrileños, que no entienden de la cosa gallega tanto como el presidente gallego, que hasta acabó por enterarse de porqué las vacas todas tienen nombres de mujer. Que los paisanos labradores son muy suyos y hay que entenderlos desde la inteligencia.

No duda de Dios, desde la imparcialidad de periodista serio e informado que es, en comparar la entrega de un premio particular de una asociación privada, como la de "español universal" que reciben personalidades de la categoría internacional como David Bisbal o el mismísimo Pedro J. Ramírez con la visita institucional de la vicepresidenta del Gobierno español al gobierno argentino. Por la misma ignora que Bono no responde a caciques locales del Pp o del Psoe, si no más bien a comunicados oficiales del Pp, en los que no se duda en hacer sangre del gobierno en este tema. Por muy majetes que sean los locales gallegos la prensa madrileña todavía no le hace el caso que merecen, a pesar del respaldo de de Dios.

segunda primera entrada

Un año y nueve meses después, este blog vuelve a abrir, al menos por hoy, con la entrada 1.389. Vigo no ha cambiado en este tiempo, por supuesto. Las caras limpias de las aceras, las nuevas tuberías subterráneas, los agujeros, las casas que se caen, el tráfico imposible, los políticotes, las opiniones infundadas, los comentarios interesados son los mismos de siempre.

Quien sí ha cambiado he sido yo, que ya nunca veo Vigo en autobús, que casi nunca paseo, que leo menos y me canso más. Las buenas noticias se difuminan entre la niebla rutinaria de la tontería. Ahora tengo dos viguesitos a mi cargo, que me iluminan cuando ríen como fuegos artificiales, que me arrastran con un juguete en la mano hacia el desorden de su habitación. Por la calle se agarran a mí y me hablan en su idioma secreto de cosas que me sobrepasan, y me impiden ver los coches más que por el rabillo alerta del ojo. Es imposible no seguirles cuando corren de esa manera en que corren los niños, moviendo el culo hacia los lados, riendo con el pelo alborotado (ése bendito pelo, que es la cosecha añorada).

La ciudad parece pequeña cuando se reduce a un campo de juegos repleto de rincones misteriosos cuyo descubrimiento se puede aplazar siempre a un mañana que vendrá más prometedor que el de hoy. Secretos reservados para sus complices. Soy como esos guías índios de las películas, que dirigen al bueno por el desierto indicándole el camino más corto y seguro, oliendo el aire y frotando hierbas desconocidas.

Y mientras su campo de juegos, la ciudad, se mueve alrededor, cegando calles, negando realidades, ocultándose en ella misma, sonriendo a quien sabe mirarla con ojos nuevos, como las putas que agradecen la ausencia de juicios e intenciones, pero necesitan su alimento de todos los días.

Se me exige un orden que no sé si la ciudad y yo podremos dar. Hoy, al menos, he abierto este blog.